Weblog van: India Cis

One with God... what is happiness?

Toegevoegd op 17-06-2008 om 19:18

Pas geleden moest ik terugdenken aan iets wat advaitameester Ramesh Balsekar in één van zijn dialogen zei. Hij refereerde aan een officieel onderzoek dat de Harvard Business School had uitgevoerd, waarin studenten onderzochten in welk land de gelukkigste mensen woonden. Wie schertste ieders verbazing dat de metingen uitwezen dat Bangladesh als hoogste score uit de bus kwam. Bangladesh, een van de armste landen ter wereld, heeft het hoogste percentage gelukkige mensen, een voorbeeld voor de wereld. In het onderzoek werd puur gerefereerd aan de feiten en Ramesh zei dat ze niet verder aangaven hoe dit nu mogelijk was, maar zijn overtuiging was dat The Bangladeshi’s are the happiest people, why? Because they accept their circumstances, they accept life as it is and do not wish for another reality of how it should be. Ze accepteren het leven zoals het zich ontvouwt, zonder zich voortdurend te verdiepen in hoe ze willen dat het zou moeten zijn.

Dit kwam onlangs weer naar boven in mijn gedachten. De afgelopen twee maanden liep ik dagelijks op weg naar de butoh-school via een weg waar mensen bezig waren met zware wegwerkzaamheden . Terwijl de kinderen in grote zandheuvels aan het spelen waren en de baby’s onder een paraplu aan de kant van de weg aan het slapen waren werkten mannen en vrouwen samen. Ik voelde een diep respect voor de vrouwen die naast hun dagelijkse werkzaamheden in huis en de zorg voor de kinderen, ook nog eens op die manier brood op de plank brachten. Deze dorpsvrouwen verrichten werk dat in Nederland voornamelijk door zware spierbundels wordt uitgevoerd: ze graven zand, sjouwen loodzware schalen met cement op hun hoofd, timmeren aan de weg en geen spoortje van frustratie en verbittering vanwege hun (ogenschijnlijk) zware leventje. Integendeel, de meest prachtige glimlachen op hun gezichten, een harmonieuze samenwerking met elkaar en een berustende houding van ‘zo is het en niet anders’. De aanschouwing van deze mensen raakte me en deed me dagelijks beseffen dat er van hen een grote les te leren was: om de realiteit te accepteren zoals t-ie is.   Om het leven wat meer te laten zijn op momenten dat het even tegen zit. En me puur bewust te zijn van een andere levenshouding ‘I can want whatever I have’ in plaats van de vastgeroeste conditionering ‘I can (try to) have whatever I want’.

Een inspirerende uitspraak van Mooji, opgepikt in satsang:

Don’t identify with anything. Even if you identify with peace, then you say non-peace is not welcome and then you give energy to non-peace ... You are saying that you only have room for certain type of sensations, the ones that are pleasant. But when you say that anything can come - you remove your walls, fire your bodyguards, anything can come, nothing can stick - then you are free.

Papa I am a rolling stone

Toegevoegd op 31-05-2008 om 19:13

Het is vrijdagavond, ik ben thuis en totaal uitgeput van de hele week sub-body research. Mijn buurman, een Tibetaanse monnik, is al wandelend langs mijn open raam voortdurend sutras (boeddhistische verzen) aan het reciteren...

De klanken zijn identiek aan die van de Dalai Lama die onlangs openbare teachings hield in zijn tempel. Monotoon met af en toe een uitschieter en een luidkeels schrapen van de keel. ’t Heeft wel iets grappigs, maar ’t zou fijn zijn als ik even de ‘OFF’-button kon vinden, het is na elven en ik heb een enerverende week achter de rug van vele de ontdekkingen van mijn verborgen sub-body karakters in de butoh school. Het was de meest expressieve week sinds ik met deze bizarre dansvorm ben gestart. Gisteren zijn we de Kangravallei ingedoken, even ten zuiden van Dharamsala, een prachtig plek in de natuur waar rotsformaties zijn ontstaan nadat het ijs op de Himalaya’s, volgens master Lee miljoenen jaren geleden, is gesmolten. De opdracht was om te resoneren met verscheidene rotsen, ons te verplaatsen in hun oorsprong en één te worden met de natuur om ons heen. Ik vond een bijzondere plek en de omgeving was zo inspirerend dat het niet moeilijk was deze opdracht te vervullen. Onze kunstjes trokken veel publiek, de hele locale bevolking binnen een straal van 5 km leek als een magneet getrokken door deze vreemde figuren in de natuur. Wat een onbeschrijvelijk gevoel is het om deel uit te maken van een ‘subbody’ theatergroep die niet communiceert met woorden en gebaren maar door resonantie op energieniveau, dit leek hier in de natuur meer vanzelfsprekend dan ooit. Opeens voelde het zo helder: in het ‘hogere’ bewustzijn resoneert alles met elkaar. Toen ik eenmaal mijn zintuigen op een laag pitje zette, ging er een deur open naar de wereld waarin ik duidelijk ervoer dat ik verbonden ben met alles om me heen. Ik communiceerde met rotsen, streelde en likte ze (en nee, dit zou ik bij mijn volle verstand ook niet gedaan hebben!), het is een bijzondere fantastische ervaring, dat gevoel van een-zijn met mijn omgeving.  

Levende beelden en verhalen op www.subbody.net

Sub-body talks ...

Toegevoegd op 28-05-2008 om 16:07

Brr, het is koud in mijn kamertje in McLeodGanj, mijn thuis op een steenworp afstand van de residentie van His Holiness The Dalai Lama in het Himalaya-gebergte in Noord India. De moesonregens starten vroeg dit jaar, normaal gesproken komt ‘The Monsoon’ niet vóór medio juni. Maar wat is normaal tegenwoordig als je het over het weer hebt? Mijn stemmingen ‘resoneren’ aardig met het weer, deze dagen komt er veel ‘stuff’ naar boven in de diepgaande cursus Sub-body Butoh dance. Sinds anderhalve maand maak ik deel uit van de butoh-school die gerund wordt door mijn Japanse meester Rhizome Lee, een spiritueel dansleraar à la Mr. Miyagi van Karate Kid.

Meester Lee is ooit diep geïnspireerd geraakt door een voorstelling butoh dance door Tatsumi Hijikata, de oprichter van deze zogeheten Japanse avant-garde dansvorm. Hij besloot zijn veelbelovende carrière in de zakenwereld achter zich te laten om zijn leven te wijden aan Butoh, The Dance of Darkness.

Vijf dagen per week ga ik naar school van half tien tot vijf uur. Nadat we gezamenlijk een aantal oefeningen en meditaties doen om de aandacht van het fysieke lichaam naar het onderbewuste lichaam (de sub-body) te keren, is het tijd voor zelf-onderzoek. Hier leer ik kennis maken met de diep verscholen kanten van de persoon Cis: De fysieke uitingen die in de dans vorm krijgen zijn soms verre van flatteus en de confrontatie met deze diepe lagen voelt af en toe verre van comfortabel.En er zijn momenten dat het voelt alsof ik in een andere dimensie verkeer, niet deel uitmaak van deze fysieke wereld, maar iets dat niet te beschrijven valt ...

Afgelopen week was erg blllhhh … intensief, misschien ook wel vanwege het feit dat mijn geliefde ‘sub’ buddy Roberto vertrokken was, terug naar Italië, en ik thuis ineens mijn ei niet meer kwijt kon. En dan die primaire angsten die zich op momenten onuitgenodigd manifesteren. Angst voor alleen-zijn, angst voor afwijzing, dat gevoel dat zich openbaart in de vorm van leegte die je zo graag gevuld wilt zien … ‘We’re all beggars’, hoor ik die bekende stem weer in mijn achterhoofd ‘begging for love, begging for approval, begging voor recognition, begging for control’…

Eén dag was heel bijzonder: De opdracht die we kregen, was om de hele dag op school alles geblinddoekt te doen. Naar het toilet (heel onhandig als je net je menstruatie hebt) en de lunch waren grote hilariteit, maar er waren momenten van totale verwondering. Een dag je visuele kanaal uitschakelen, betekent dat er –na de aanvankelijke strubbelingen- een ander kanaal opengaat, je intuïtie. Wat een cadeautje … Sowieso wordt er op school niet gesproken, hooguit soms wat jibberish -een taal die je als kind ook wel creëerde, die niet begrepen hoeft te worden- maar op deze dag klonken de geluiden als alsof ze uit de hemel kwamen en er een soort van engelenkoor aan het zingen was.

Iedere vrijdagmiddag is de school toegankelijk voor publiek, dan mogen we onze ‘kunstjes’ vertonen. Het is zeker geen Introdans of Het Nationale Ballet, een voorstelling waar de dansers je meenemen in hun fascinerende kunst, maar hier is het fysiek uitdrukking geven aan dat wat zich spontaan manifesteert. Soms kost het me nogal moeite om boven het concept van ‘prachtig’ en ‘lelijk’ uit te stijgen. Keer op keer is het weer dealen met mijn ego dat heel hard schreeuwt ‘Je kunt er geen klap van, je ziet er niet uit, je maakt jezelf belachelijk!’ Op heldere momenten ben ik me bewust dat die onzekerheid een groot meester is, maar die momenten zijn helaas schaars. Dan verrassen de reacties van de toeschouwers mij, soms zegt men enorm diep geraakt te zijn, omdát het zo authentiek is. Zucht, nog maar es met de billen bloot, foto’s en video’s zijn te bezichtigen op www.subbody.net

Reizende gipsy

Toegevoegd op 27-05-2008 om 15:09

Sinds jaren ben ik aan het schrijven over mijn leven als reizende gipsy. Toen ik in 1999 voor het eerst een lange reis ging maken, was dit voor mij een voor mij grote sprong in het diepe: Carrière onderbreken, familie en vrienden achterlaten, geen concreet reisdoel, in m’n eentje

En het was absoluut niet helder wat ik nu eigenlijk van deze reis verwachtte. Als mensen me vroegen waarom? voelde ik me altijd een beetje opgelaten en antwoordde ik vaag dat ik nieuwe culturen wilde leren kennen en mezelf zo waarschijnlijk wel zou tegenkomen. Eigenlijk wist ik het niet. En om eerlijk te zijn: Ik was doodsbenauwd voor dit onbekende. Maar de geplande reis van zes maanden, groeide onverwacht uit tot twee jaar, een tijd van innerlijke grenzen verkennen en grenzen verleggen. Daarmee was het zaadje voor mijn ontdekkingsreislust gekiemd. In de jaren die volgden ben ik veel op reis geweest en heb ik leren kennismaken met verborgen kanten van mijn persoonlijkheid. Begin 2005 besloot ik al mijn spulletjes te verkopen, weer op reis te gaan en mezelf zo veel mogelijk over te geven aan het niet-weten ‘What’s next?’ wat betreft reizen, wonen, werken ... leven.
En zelfs als ik het scenario van mijn leven zelf had mogen schrijven, had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken dat ik nu –inmiddels de magische grens van 40 gepasseerd- nog steeds ‘aan het rondzwerven’ ben. En hoe meer ik thuisraak in deze manier van leven, hoe minder de secondaire gedachten in mijn hoofd rondspoken. ‘Oh, Wat áls ...’ vul maar in (wat als ‘ik straks te oud ben om nog terug te keren in de maatschappij’, of ‘... mijn manier van leven wordt afgewezen in de maatschappij’, ‘... ik later groot ben en AOW ofzoiets misloop’ ... etc.), deze gedachten worden alleen maar af en toe gevoed als ik soms in Nederland ben. Maar in mijn belevingswereld maakt het niet zoveel uit waar ik nu ben: Op reis is thuis, en thuis is op reis, waar ik ook ben. Home is where the luggage is ...

Aanvankelijk schreef ik alleen maar aan familie en vrienden, maar in de jaren is mijn kring van contacten uitgebreid en daarom besloot ik een soort van weblog te starten. En dan ook nog in het engels: Voor iedereen gemakkelijk te begrijpen (mijn buitenlanders-engels) en voor mij minder confronterend. In deze jaren heb ik nl. ervaren dat het wat lastiger is om te schrijven over ontwikkelingen in mijn innerlijke gevoelsleven dan wat zich afspeelt ‘aan de buitenkant’. Zo schrijf ik op mijn blog voornamelijk over de godsgeschenken aan prachtige ontmoetingen, droomsituaties en idyllische plekjes die op mijn weg komen. En het is waar: Ik voel me echt een gezegend mens met alles wat (mijn concept van) God mij tot dusver in mijn schoot geworpen heeft. Dit dankbare gevoel werd echter regelmatig gevolgd door een stukje (misplaatst) schuldgevoel. Oh wat heb ik het toch goed ... daar word je als lezer toch misselijk van? Dat kan toch ook helemaal niet realistisch zijn? Wat misschien niet uit de verf komt in mijn weblog is dat dit leven ook gepaard gaat met ups en downs, die weliswaar in het moment behoorlijk erin kunnen hakken, maar ’t zijn per slot van rekening ook momentopnames. En blijkbaar blijft mijn perceptie van mijn leven zich voornamelijk in het Amélie-achtige denksfeertje afspelen. I’m only here to play! Dit wil ik echter niet al te hard schreeuwen, want ik word onmiddellijk vermanend toegesproken door een bekende stem in mijn achterhoofd: ‘Net als je denkt dat je het allemaal lekker voor elkaar hebt, gooit God een appeltaart in je gezicht!’

En nu kwam Saskia met het verzoek of ik wil schrijven op de Rishis blog. En dit ‘resoneerde’, want ik vind Rishis -Club for Free Souls- een fantastisch medium om verschillende gedachtenstromen op een leuke en inspirerende manier bij elkaar te brengen. En een uitdaging voor mij, want ik vind het best spannend om te schrijven wat er gebeurt ‘achter de schermen’. Tijd om met de billen bloot te gaan.