Weblog van: Leonie van Mierlo

Ode (en oproep) aan de vrouw

Toegevoegd op 26-11-2008 om 11:46

Wat mijn leven veranderd heeft is de ontmoeting met zoveel prachtige vrouwen, elk met hun eigen verhaal, hun verwachtingen en onzekerheden

Ode aan de vrouw

Sinds mijn debuutroman Uit verwachting op 8 november j.l. verschenen is, is er iets veranderd in mijn leven. En ‘iets’ is het understatement van het jaar.
Ik stond niet alleen met mijn hoofd in de kranten en op TV, maar mijn persoonlijke verhaal lag opeens op honderden nachtkastjes, en alleen al die gedachte was zo bijzonder. In tien dagen hebben vijftienhonderd mensen mijn website bekeken en vele lezers, veelal vrouwen, hebben me per email laten weten hoe het boek hen geraakt had.
En misschien is dat wel wat mijn leven het meest veranderd heeft. In deze afgelopen dagen heb ik kennis mogen maken met zoveel prachtige vrouwen.
Vrouwen die excelleren in het ‘organiseren’ van hun leven; een (leuke) baan, lieve vrienden, met de nodige interessante happenings links en rechts. Soms single, soms getrouwd. Maar vaak met verwachtingen hoe het eigenlijk ook anders zou kunnen. Of hoe ze het anders zouden willen. Vrouwen met teleurstellingen en vrouwen die hun verdriet of gemis krachtig dragen. Maar die dat zelden met hun omgeving delen.
Hun verhalen inspireren mij, het is alsof ik een verlangen voel bij zoveel om nog meer vanuit je hart te kunnen leven, om je baan op te durven zeggen als je er niet gelukkig in bent, om ‘sorry’ te kunnen zeggen als je iemand onbedoeld pijn hebt gedaan, om een arm om je schouders te kunnen vragen als je je alleen voelt. En om met anderen te kunnen delen als je soms niet tevreden bent met wat het leven je brengt, in plaats van wat je ervan gehoopt had. Want achter al die prachtige, stoere, mooie, succesvolle vrouwen schuilt een verhaal, vaak een verhaal van kwetsbaarheid, het verhaal waarin je je meer meisje voelt dan zelfstandige vrouw. En wat zou het prachtig zijn als we elkaar dat vaker durven laten zien. Zodat we ons in elkaar kunnen herkennen, elkaar kunnen erkennen en daar kracht en inspiratie uit kunnen putten. 
Francien schreef me: Ik denk wel eens: misschien hebben mannen hun 'old boys network', maar wij vrouwen hebben ook een (helaas nog wat te onzichtbaar) netwerk van verbondenheid door gedeelde ervaringen.
Ze heeft zo gelijk.
Wij vrouwen hebben, misschien net iets meer dan mannen, de capaciteit om in contact te staan met onze gevoelens en die uit te spreken. In de grote dingen, maar ook in het kleine. Laten we daar nog meer mee doen. Spreek iemand aan, een vriendin of een collega misschien wel en zeg ‘ik zie je’.
Deel met mensen wat je ziet, voelt en ervaart opdat deze wereld elke dag weer een mooiere plek mag worden om samen in te leven.

Uit verwachting is een ontroerend, deels autobiografisch verhaal, over Niki; een 40-jarige single die midden in het leven staat. Het leven lacht haar toe. Ze heeft een fijn huis in Amsterdam, lieve ouders, voor elke stemming minstens één vriendin en een goede baan in de marketing. Maar de gedroomde soulmate heeft ze nog niet gevonden.
Wanneer ze onverwacht en onbedoeld zwanger wordt van ‘een goede vriend’ staat Niki voor de bijna onmogelijke beslissing om het kind wel of niet te houden. Net als zij kiest voor het alleenstaand moederschap krijgt Niki te horen dat het hartje van haar baby niet klopt. Zie ook www.leonievanmierlo.nl

Uit verwachting is nu te koop in alle boekhandels.
Jij kunt het boek met € 2,00 korting (normaal: € 17,95, actieprijs: € 15,95) kopen door de klikken op de volgende link:
http://www.leesditboek.nl/uit-verwachting/kortingsbon.php

Een verhaal dat de wereld in is geblazen en aankomt

Toegevoegd op 13-11-2008 om 15:49

Soms raak je een snaar, bij jezelf of bij anderen. Maar elke keer blijft het magisch als het gebeurt.

Het is nog maar een paar dagen geleden dat mijn debuutroman Uit verwachting officieel geboren is, het deels autobiografische verhaal over een 40-jarige single, haar zwangrschap en miskraam. Voor mij is mijn boek mijn kindje geworden. Ik ben als trotse moeder nog aan het bijkomen van de bevalling, de kruimels van het beschuit met muisjes nog op het aanrecht. De reacties in het gastenboek zijn overweldigend. Ik kom er steeds meer achter dat mijn verhaal het verhaal van heel vrouwen is. Het verhaal over verwachtingen, het verhaal over verlangens maar vooral het verhaal hoe je ermee omgaat als het leven je iets anders brengt dan je ervan verwacht had. Of dat nou te maken heeft met een partnerwens, een kinderwens of andersoortige verlangens.

Niek schreef: Bij het lezen van je verhaal is me duidelijk geworden dat ik er ook ben, er ook mag zijn, met al mijn pijn, verdriet en onzekerheid. En dat ik dan net zo'n mooi mens ben als anders! Het is me al 100 keer verteld, zelfs door de mensen waar ik intens van hou en adersom, maar gevoelsmatig kwam het nooit over. Of nou ja, ik stelde me er niet voor open. Nu begrijp ik wat ze bedoelden te zeggen.

Iemand anders mailde me: Nee, vandaag heb ik een besluit genomen, mijn werk beheerst niet meer mijn leven, ik ga genieten van de lieve mensen om mij heen en hoop, droom van de prins en het meisje. Ik concentreer mij op mijn privé-leven en niet meer op mijn werk. Voor ik het weet is mijn tijd voorbij.

Ik kan niet vertellen hoeveel kracht en inspiratie het mij geeft om deze reacties te krijgen. Natuurlijk vind ik het ook eng om mijn verhaal te vertellen, zeker nu er zoveel aandacht voor is. Maar ik kan zo sterk voelen dat er bij zoveel mensen wel een wens is om hun emoties meer met anderen te delen, dat ik alleen maar kan hopen dat ik daar, op mijn eigen manier, een heel klein beetje aan kan bijdragen.

Vandaag kreeg ik van mijn uitgever het telefoontje dat mijn boek na 5 dagen verkoop nu al in herdruk gaat... Na 272 pagina's woordjes geschreven te hebben wist ik even niet wat ik moest zeggen...
Leonie 

In de wereld gezet...

Toegevoegd op 08-11-2008 om 18:51

Vanmorgen voelde ik het weer: dat overweldigende gevoel van warmte van gisteravond tijdens de officiële lancering van mijn debuutroman Uit verwachting, een deels autobiografische verhaal.

Toen ik vanmorgen bij het opstaan de vele boeketten, nog ingepakte cadeautjes en halve fles champagne in mijn huiskamer zag staan, voelde ik het weer. Dat overweldigende gevoel van warmte dat ik gisteravond heb gekregen van alle kennissen, vrienden en familieleden die aanwezig waren op de officiële lancering van mijn debuutroman Uit verwachting.
Wat me vooral bijgebleven is zijn de mooie woorden van mijn uitgever, de trots van mijn ouders, de tranen van mijn gasten bij het zien van mijn ontroering toen ik vertelde wat dit afgelopen jaar voor mij heeft betekent; het jaar waarin ik een sebatical nam, het jaar waarin ik mijn boek geschreven heb, het jaar waarin ik mijn hart werkelijk heb geopend voor de mensen die mijn leven kleuren en de gebeurtenissen die zich aandienen. En misschien is dat wel het grootste cadeau van alles; het absolute besef en geloof dat ik het leven leid dat voor mij de bedoeling is.
Samen met alle aanwezigen hebben we het boek gelanceerd. Aan elk van de 130 heliumballonnen hing een pagina van mijn boek. Bij het loslaten ervan heeft iedereen een positieve intentie uitgesproken.
 
Mijn zwangerschap is niet meer, maar een boek is geboren.
In een andere vorm is mijn kindje sinds gisteren ter wereld gekomen.

Uit verwachting is het verhaal een 40-jarige single die midden in het leven staat. Het leven lacht haar toe. Ze heeft een fijn huis in Amsterdam, lieve ouders, voor elke stemming minstens één vriendin en een goede baan in de marketing. Maar de gedroomde soulmate heeft ze nog niet gevonden.
Wanneer ze onverwacht en onbedoeld zwanger wordt van ‘een goede vriend’ staat Niki voor de bijna onmogelijke beslissing om het kind wel of niet te houden. Ze besluit voor het alleenstaand moederschap te kiezen. Niki zit op een roze wolk, totdat ze bij 12 weken te horen krijgt dat het hartje van haar baby niet klopt. Terug naar af maar nooit meer hetzelfde.

Hoe simpel kan geluk zijn?

Toegevoegd op 26-06-2008 om 17:40

Hoe vaak volgen we echt onze intuitie in de dagelijkse gebeurtenissen? Sta wat vaker stil en luister. Naar de stem. Van je hart. Hierbij zomaar een lief verhaaltje...

Het is een warme en zwoele avond. Op zich niet verwonderlijk, omdat het de derde officiële zomerdag in ons land is, maar in Nederland geeft dat helaas geen garantie op navenante weersomstandigheden. Sinds de opwarming van de aarde lijken we ook in ons landje tussen de dijken redelijk mee te stijgen in temperatuur, maar warme avonden blijven toch iets heel unieks en kostbaars hebben.

Ik rij terug naar huis door het Vondelpark, mijmerend over de zalige uren die ik met mijn goede vriend Gerrald gedeeld heb, varend door de grachten in zijn sloepje, genietend van de mooiste stad die we kennen. Met twee fietstassen vol met left-overs van ons diner op het water bedenk ik me hoe simpel geluk kan zijn.
Halverwege het park hoor ik muziek. Het is het geluid van een live band. Jazzy klanken worden afgewisseld door een warme, soms rauwe mannenstem. Ik tuur tussen de bomen op zoek naar de bron van deze groovy klanken die zo’n enorme aantrekkingskracht op mij hebben, nieuwsgierig naar de artiesten die erachter schuil gaan. Dan hoor ik het geroezemoes van mensen, en als ik de brug nader die de Emmalaan met het park verbindt zie ik ze ook. Keurige, deftige mensen in nog keuriger en deftiger outfits, borrelend en netwerkend in de tuin van één van de meest keurige deftige panden van Amsterdam Zuid. De subtiele buitenverlichting, de zwart afgerokte statafels en de spierwitte meterslange cocktailbar maken een gesoigneerde indruk. Mijn oog valt op een sfeervol overdekt panton dat in het water voor het terras gelegd is. Vijf zwart geklede bandleden vormen de achtergrond voor een in wit kostuum gehulde leadzanger. Hij zit op een barkruk, in één hand een microfoon, in de ander een brandende sigaret. De punt van zijn cowboylaarzen wippen ritmisch mee op de muziek.
Het is te donker om zijn gezicht, dat richting het publiek gekeerd is, te kunnen zien maar op deze afstand doet zijn uitstraling me denken aan Ramses Shaffy in zijn goede tijden. Zwaar van postuur, rokerig, opgaand in zijn muziek.
Even voel ik me ongemakkelijk, een indringer op andermans feestje. Een sneue ziel wiens leven bestaat uit observeren en dromen over betere tijden, vanachter het hek dat voor hem gesloten blijft. Maar dan is het de muziek die me terugbrengt naar de realiteit en voel ik een intense behoefte om al mijn schroom en gedachten opzij te zetten en hier, vanaf deze plek op de brug, stil te staan en te luisteren. Om mijn overgeorganiseerde leven spontaan te onderbreken en helemaal in het hier en nu te zijn. Omdat mijn hart me dat ingeeft.

Ik zet mijn fiets op de standaard, plaats mijn ellebogen op de rand van de brug, zet mijn handen onder mijn kin en geniet. Van Autums leaves, van Mr. Bojangles en van verrassende Nederlandstalige nummers die aangekondigd worden als eigen productie. Als ik na een paar liedjes als enige klap om mijn bewondering te tonen, draait de voltallige band zich naar mij om. In de schemer van het licht zie ik de glimlach op hun gezichten. ‘Daar zijn jullie gasten veel te chique voor’ roep ik smalend. De leadzanger grinnikt en buigt middels een elegant handgebaar.
Het liedje Meisjes van dertig draagt hij op aan mij, ‘het meisje op de brug’. Als tweeënveertigjarige voel ik me gevleid, alhoewel ik benieuwd ben hoe goed hij mij op deze afstand eigenlijk kan zien. Ik droom weg op de klanken van de muziek, ben geroerd door het passievolle samenspel van de bandleden en de ogenschijnlijke nonchalance waarmee de leadzanger zijn stem gebruikt, hangend op zijn kruk.
Mijn hele jeugd heb ik ervan gedroomd om pianiste te worden en in rokerige hotelbars liedjes te zingen, mijzelf begeleidend. Het is nooit veel verder gekomen dan een uitvoering op de plaatselijke muziekschool.
Het valt me op dat de leadzanger steeds vaker omkijkt of het meisje op de brug er nog staat. Hij zingt. Steeds meer voor mij. Dan kondigt hij het laatste nummer aan. Op mijn telefoon zie ik dat het al één uur is. Terwijl ik mijn fiets in de hand neem wacht ik tot de laatste noot gezongen is, het laatste akkoord gespeeld. Ik hoop op een laatste moment van contact met de man die me ze beroerd heeft vanavond. Nadat hij zijn microfoon heeft neergelegd draait hij zich gezicht naar de brug.
Even bestaat de wereld alleen uit wij twee samen.
‘Thank you for the music’ roep ik hem toe.
‘Welterusten meisje op de brug’.
Ik geef hem een handkus.
Tevreden en voldaan stap ik op de fiets om het laatste stukje terug naar huis rijden.
Hoe simpel kan geluk zijn?
Waarschijnlijk zo simpel als je het zelf maakt.

mail je reactie naar lavanmierlo@gmail.com