Weblog van: Katinka Hesselink

Ik heb als theosoof het spirituele landschap leren kennen, en dat heeft me niet meer los gelaten.

Van 2004 tot 2008 heb ik op de Leidse Universiteit Wereld Religies gestudeerd. De nadruk lag daarbij op de studie van India en Indiase Religie, met nadruk op Boeddhisme en antropologie. Het resultaat van deze studie was net geen Bachelors graad.

Van huis uit docent Scheikunde, heb ik het een en ander over onderwijs geschreven en online gezet. Daarnaast schrijf ik artikelen over theosofie en religie op www.katinkahesselink.net. In februari 2004 kwam het eerste nummer van de nieuwsbrief Hermes7 uit. Deze nieuwsbrief poogt de controverse niet te schuwen en een boodschapper van inzicht en wijsheid te zijn. Vandaar de naam Hermes. De 7 staat voor de vervolmaakte mens. Verder houdt deze nieuwsbrief je op de hoogte van het Nederlandse deel van mijn online spirituele activiteiten. Ik geef regelmatig lezingen en leid studieavonden. Op 20 dec. 2009 ben ik door Stardust radio geïnterviewd.

Wie ben ik verder? Dat is in wezen een spirituele vraag, met een steeds veranderend antwoord. De woorden die ik gebruik bepalen het beeld dat ik schets, en beperken ‘mij’ tot de concepten die ik inbreng.

Toch maar een poging: ik ben een dochter, een zus, webdesigner gespecialiseerd in zoekmachine optimalisatie en wordpress, voormalig docent wiskunde en scheikunde, voormalig student wereldgodsdiensten…

Ik ben te bereiken op: mail@katinkahesselink.net

Mijn website: http://www.katinkahesselink.net/

GRATIS tot 31-4 Essays on Karma

Toegevoegd op 28-04-2014 om 08:19

Essays on Karma is een Engelstalig e-book, gepubliceerd op het Amazon Kindle systeem. Het is zowel een inleiding, een soort ‘karma voor dummies’, als een verzameling essays over filosofische vragen die het onderwerp karma op roept. Het boek is bedoeld om zowel in te leiden als filosofische vragen te stellen op basis van de Indiase en Boeddhistische achtergrond van deze centrale leer.

GRATIS van 26 tm 30 april 2014


Naar aanleiding van een variatie van bronnen – beginnend bij de traditionele Pali (theravada) Canon en Lama Tsong Khapa (14e eeuw, Tibetaans Boeddhisme) tot de Bhagavad Gita (Hindoeïsme), zul je merken dat de leer van karma nog steeds relevant is voor het spirituele pad en bij de ontwikkeling van mededogen.

Karma is de wet van morele oorzaak en gevolg, geeft betekenis aan de cyclus van leven en dood en is onderdeel van een wereldbeeld waarin wedergeboorte (of reïncarnatie) centraal staat. Als onderdeel van Oosterse religie en spiritualiteit, gaat karma niet over zonde en oordeel, maar over hoe bewustzijn ons huidige en toekomstige leven bepaalt.

  • Wat is de basis-leer van karma?
  • Verklaart karma alles wat is?
  • Als karma een feit is, betekent dat dan dat alles vooraf vast ligt? En hoe zit het met de vrije wil?
  • Hoe verhoudt spirituele evolutie zich tot karma?
  • Is geloof in karma niet egoïstisch?
  • Hoe kun je karma accepteren en toch in liefde en mededogen groeien?
  • Hoe passen Boeddhistische en Hindoeïstische rituele offergaven in de leer van karma?
  • Hoe verhoudt karma zich tot ‘The Secret’ of de ‘Law of Attraction’?

Lees meer over Essays on Karma: http://www.overpeinzende.nl/2014/essays-on-karma/

De Gouden Draad van Ariadne, hoe niet in spiritualiteit te verdwalen

Toegevoegd op 27-07-2012 om 10:38

Toen ik begin twintig was, was ik druk bezig mezelf overhoop te halen. Ik dook in de diepte van al mijn emoties in de verwachting dat dit spirituele transformatie zou brengen. Ik spiegelde me aan het verhaal van Ariadne die haar weg door een doolhof moet vinden met niet meer dan een gouden draad om op het pad te blijven. Die gouden draad, daar was ik van overtuigd, was universele onpartijdige Liefde. Ik weet niet waar ik de arrogantie vandaan haalde. Maar ja, ik was 20. Nu zou ik nauwelijks durven beweren zelfs maar in de buurt van zulke liefde te komen, ook al is bodhicitta mijn ideaal.

Ik had wel een punt: ondanks alle fouten die ik maakte – en daar zaten behoorlijk serieuze bij – heb ik mijn weg gevonden. Was dat liefde of was dat puur geluk?

Een mede auteur op Squidoo deelde een link met me deze week die resoneerde. De conclusie was niet helemaal mijn ding, maar de fouten die Terence maakte om daar te komen zijn goed beschreven. Ik denk ook niet dat ik de enige ben die soortgelijke fouten gemaakt heeft. Ik zal ze samenvatten:

Je wil achterna gaan, zonder te kijken of het wel kan

Om specifiek te zijn: Terence probeerde het om de verkeerde redenen goed te maken met een exvriendin. Het was niet dat ze klikten of bij elkaar pasten, maar omdat Terence had besloten dat hij liefde wilde en dit leek de beste manier om het te vinden. Zoals Terence concludeert: je hebt zelfkennis nodig om een droom werkelijkheid te maken. Je hebt ook nederigheid nodig: de nederigheid om het aan het universum te laten HOE je droom uit gaat komen. Het is niet waarschijnlijk dat je dat zelf weet.

Te enthousiast Boeddhist worden

Deze is voor mij, als kersverse Boeddhist, heel herkenbaar. Ik zal Terence’ precieze problemen hier niet citeren. We houden het er op dat hij vrij diep in de zonde gevallen was en zijn leven in een klap heeft proberen te beteren. Dat deed natuurlijk pijn. Er zijn redenen dat langzame veranderingen vaak beter werken.

Ik heb al eerder geschreven over het belang van balans in spiritualiteit. Aangezien het Boeddhisme uit Azië geïmporteerd wordt, is het nog een stapje moeilijker om het gebalanceerd toe te passen. Aan de ene kant kan de cultuurschok gezonde verandering in gang zetten, maar aan de andere kant kan het ongezond zijn je aan te passen aan een vreemde cultuur.

Het is niet voor niets dat de Dalai Lama niemand probeert te bekeren. Het is niet voor niets dat hij ze zegt vooral Christen te blijven – hoe onmogelijk dat ook is, voor mensen zoals ik. De nederigheid van de Dalai Lama is niet de enige reden. De voornaamste reden is dat het een ding is om wat Boeddhistische beoefeningen over te nemen, zoals meditatie. Het is heel wat anders om de hele cultuur te integreren. En ja, ik zit in die tweede doos met een leraar die zowel traditioneel is als vol mededogen. Het is vaak verwarrend.

Verkeerde ideeën over het helpen van mensen

Iedereen die met spiritualiteit bezig gaat wil mensen helpen. Dat is fantastisch. Maar… wie zegt dat je er aan toe bent om wie dan ook te helpen? Jammer genoeg is de poging zelf de enige manier om er achter te komen dat je er nog niet aan toe bent. Terence maakte de veel voorkomende beginnersfout zijn mening op te willen dringen, of mensen het nu wilden horen of niet. En ja, ook dat is heel herkenbaar.

Een vriendin van mij zei recent dat het alles of niets is: als je eenmaal besluit Bodhisattva te worden, moet je mensen dag en nacht helpen, of de vraag nu redelijk is of niet. Gelukkig is echte wijsheid niet onredelijk of onrealistisch. Natuurlijk kun je, ook als beginnende bodhisattva, niet meer dan je kunt. Je moet je wijsheid vanaf het begin gebruiken anders loopt de zaak nogal snel uit de hand. Als iemand iets onredelijks vraagt, heb je het recht om te kijken of je denkt dat je die persoon echt helpt door ze te geven wat ze vragen. Je mag ook rekening houden met je eigen vermogen om datgene te geven wat ze vragen.

Maar goed, ik weet wel hoe ze erbij kwam: onze leraar kwam met het voorbeeld van bedelaars in India.  Bedelaars in India zijn erger dan je je voor zou kunnen stellen. Toen ik ongeveer 15 jaar geleden naar India ging gaf ik mezelf een bedelaars-budget. Ik had vrijgevigheid ingepland. Uiteindelijk heb ik geen bedelaar wat gegeven. Geen EEN! De hele situatie maakte me misselijk. Ik ben er niet trots op, maar het punt is wel dat je je niet kunt voorstellen hoe het is, tot je het ervaart. Ik zal de situatie proberen te schetsen:

Op een dag gingen we met een groep naar een toeristenattractie buiten de stad. Onze Indiase gids had ons er op voorbereid dat zigeuners (hij noemde ze gypsies) ons schoenen zouden proberen te verkopen die er prima uitzagen, maar van papier gemaakt waren en dus bij het eerste gebruik uit elkaar zouden vallen. Zodra iemand van ons ze geld zou geven, zouden ze om ons heen gaan zwermen en niet meer te stoppen zijn. Een van de mensen in de groep gaf toch geld en ja hoor: ze zwermden om haar heen. Geen respect voor persoonlijke ruimte. Klein, vies en aandringend voor meer zodra ze ook maar iets gekregen hadden.

Geshela zei: probeer in die omstandigheden maar eens vrijgevig te zijn en je geduld niet te verliezen. Als dat je lukt, dan ben je echt goed bezig. Tja, ik heb dus jammerlijk gefaald.

Ik heb wel wat van dat geld gedoneerd, maar dan aan de werkers op het Theosofische Landgoed te Adyar. Sommige van die werkers waren arm genoeg om batterijen te stelen. Ik heb ook fooien gegeven naar Indiase maatstaven, maar dat was het dan ook wel.

Dat diskwalificeerde me vermoedelijk voor de titel bohhisattva in dit leven. Tenslotte is een bodhisattva blij met elke mogelijkheid om te geven. Lees het eerste deel van de biografie van Jiddu Krishnamurti door Mary Lutyens als je wilt weten wat ik bedoel.

Wat ik wel leerde was dat ik meer geloof in het helpen van mensen via instellingen dan door willekeurige mensen geld te geven als ze er om vragen. Ik denk dat dit voor de meesten van ons ook de beste training is: wijsheid en vrijgevigheid combineren is verstandiger dan te veel willen.

Hoe zit het met die gouden draad? Voor mij gaat het om liefdevolle aandacht in combinatie met wijsheid en gezond verstand. Wees realistisch, denk zelf na en heb respect voor anderen. Blijf trouw aan je eigen visie en je eigen gevoelens zonder je aan mensen op te dringen. Sta open voor andere perspectieven. Blijven proberen, accepterend dat je fouten zult maken. Probeer dan opnieuw. Die balans te vinden is moeilijk, maar maakt het ook interessant.

Eerder gepubliceerd: http://www.overpeinzende.nl/2012/ariadnes-gouden-draad-hoe-niet-in-spiritualiteit-te-verdwalen/ (met mogelijkheid tot reactie)

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

 

Hoe verlangen zichzelf voedt

Toegevoegd op 27-04-2012 om 08:59

Ik gebruik mijn laptop als desktop, aangesloten op een extern scherm, muis en toetsenbord doet het niet onder voor een ‘gewone’ pc. Het systeem is zelfs beter, want ik heb twee schermen. Dat externe scherm werd geel. Aangezien ik mijn brood op mijn computer online verdien was dat erg irritant. Ik zit de hele dag achter dat scherm. Geen goed idee. Voor de Boeddhisten onder jullie: mijn motivatie hier is duidelijk aversie: een van de drie wortels van Samsara.

Hoe dan ook: ik probeerde een nieuwe kabel voor het scherm en vervolgens een nieuw scherm. Geen van beide werkte. De conclusie was nu onvermijdelijk: het lag aan de laptop.

Nu was ik toch echt uit mijn hum. Die laptop is niet veel meer dan twee jaar oud: net buiten de garantie natuurlijk. Een nieuw scherm is niet zo’n ingewikkelde koop. Een nieuwe laptop daarentegen vraagt onderzoek en veel meer geld. Daar had ik dus echt geen zin in. Zelfs al is het geld zelf tegenwoordig niet echt meer het probleem.

Ik wou er niet eens over nadenken: nog meer aversie.

Maar ja: dat gele scherm drong zich op, dus ik deed twee dingen: Ik had bedacht dat de laptop misschien wel gewoon oververhit was. Ik heb hem open geschroefd, voor zover ik durfde, maar er bleek toch niet zoveel stof in te zitten als ik dacht. Dus dat was het niet. Dan maar aan de laptop koeling.

Hoewel ook de belastingen gedaan moesten worden, ben ik toch maar de lokale pc winkels binnen gewandeld om advies te vragen. De laptop die aan mijn eisen voldeed bleek lichter, sneller heeft een grotere harde schijf en is nog mooier ook…

Op dat moment heb ik hem niet gekocht: mijn laptop-koel-experiment was nog niet voorbij. Maar toch: ik wist welke laptop ik zou kopen als…

Een week later leek het er op dat het koelen genoeg werkte om het voorlopig bij die oude laptop te laten. Maar ja, verlangen was nu toch echt geboren, ik had bijna spijt… Zo’n mooie elegant dingetje…

Weer een week later bleek dat gele scherm terug te komen en heb ik dus de laptop van mijn dromen alsnog gekocht. Tja, ik ben niet voor niets de kapitalist in de familie. 

[Ik heb een paar weken geleden een laptop gekocht. Mijn oude laptop vertoonde kuren. Toen ik nog dacht dat ik die kon oplossen, ben ik toch voor de zekerheid eens gaan kijken welke laptop ik ZOU kopen als het dan toch moest. Ik schreef (alweer een tijdje geleden) dit stukje over wat dat met mijn bewustzijn deed.]

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

 

Spijt, schuld en je leven veranderen

Toegevoegd op 07-12-2011 om 10:30

In Eten, bidden, beminnen van Elizabeth Gilbert (boek en film) ontmoeten we Richard, een westerse volgeling van een Indiase guru die bij alles wat Elisabeth doet kritiek lijkt te hebben- zo helpt hij haar omgaan met de moeilijkheden van leven in een ashram en leren mediteren. De belangrijkste les die Richard voor Elisabeth heeft is dat ze moet rouwen om de fouten die ze gemaakt heeft en zichzelf moet vergeven.

Uiteindelijk blijkt dat Richard het zelf ook heel moeilijk heeft: gescheiden nadat hij zijn zoon in een dronken bui bijna overreden heeft. Het gevolg is dat hij zijn kinderen al jaren niet gezien heeft en in het reine moet zien te komen met het bijna vermoorden van zijn zoon.

Hoewel ik het boek niet zo boeiend vond, heb ik de film wel met plezier gekeken.

De les die Richard voor Elisabeth heeft is ook de les die hij zelf moet leren – niet omdat het niet onvergefelijk is om je kind bijna te vermoorden, maar omdat het leven door gaat en de enige manier om dat te doen is te rouwen om je verlies en fouten en vervolgens vergeven: jezelf en anderen. Ik weet dat het erg zoet klinkt, maar het is de enige manier.

Als je jezelf eenmaal vergeven hebt is het werk nog niet voorbij: het is ook nodig om te voorkomen dat je die fouten niet herhaalt.

Wat over blijft als het schuldgevoel verdwijnt is spijt. Het onderscheid tussen schuld en spijt wordt expliciet gemaakt in de eerste module van de Discovering Buddhism cursus van de FPMT (in Nederland het Maitreya Instituut). *

Schuld heeft voor velen in Nederland een zware Protestants-Christelijke connotatie – voor mij niet. Als ik het woord gebruik bedoel ik gewoon dat de fouten die we in het verleden gemaakt hebben als een zwarte wolk om ons heen kunnen blijven hangen. Schuldgevoel is als we vast blijven zitten in zelf-verwijt en zelf-medelijden.

Spijt om negatieve handelingen is daarentegen niet meer dan een bewustzijn van die fouten en de bewuste keus ze niet te herhalen.

Persoonlijk denk ik dat Jiddu Krishnamurti wel een punt had wanneer hij zei dat de kans om een fout niet te herhalen het grootst is als we een diep inzicht hebben in de oorzaken en precies waarom het fout was. Boeddhisten zouden dat een realisatie noemen: diep doorvoeld, volledig begrepen…

Toch is een realisatie van hoe fout iets is geweest is niet meer dan het begin: nieuwe gewoonten moeten gevormd worden. De herinnering aan de valkuil, de gevolgen en spijt helpen bij het vormen van nieuwe gezondere patronen.

Ik was recent in de gelegenheid om fouten te herhalen die ik maakte toen ik in de 20 was. Gelukkig bleek het mogelijk niet in die valkuilen te stappen, o.a. omdat ik precies wist waar ze waren. Dat voelde goed, hoe moeilijk de situatie ook was.

Zoet of niet, in de beweging van schuld naar spijt ontstaat de mogelijkheid je leven te veranderen.

Als je hier je eigen schuldgevoelens wil delen – gebruik alsjeblieft een pseudoniem.

Hoe moeilijk is het om fouten uit het verleden NIET te herhalen? 

Helpt het om inzicht in het probleem te hebben, in de oorzaken en gevolgen? 

*De Discovering Buddhism cursus zoals die in Emst gegeven wordt is bedoeld voor mensen die nog niet veel van het (Tibetaans) Boeddhisme weten. De online versie (zie link hierboven) is gemaakt voor mensen die al wat van het Boeddhisme af weten. In beide gevallen is het doel om kennisoverdracht te combineren met praktische handvaten voor persoonlijke transformatie.

Eerder verschenen, met reacties: http://www.overpeinzende.nl/2011/spijt-schuld-je-leven-veranderen/

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

Een spirituele traditie trouw zijn, vs New Age Shopping (2)

Toegevoegd op 13-09-2011 om 12:28

Ja, eerder dit jaar was ik van plan het mezelf makkelijk te maken, om al winkelend mijn plek in de spirituele markt van vandaag te hervinden. In plaats daarvan viel ik voor de eerste traditie die ik tegen kwam. Niet heel erg toevallig: Gelugpa Boeddhisme is precies de traditie waarvan ik al jaren weet dat het waarschijnlijk de mijne zou worden als ik ooit praktiserend Boeddhist zou worden. Op zijn beurt is Boeddhisme de religie, van alle religies die ik bestudeerd heb, waar ik met het meest bij thuis voel. Ook al jaren.

Ongeveer een week geleden heb ik het Nyingma Boeddhisme ongeveer 45 minuten lang uitgeprobeerd. Hoewel ik niets kon vinden dat ze fout deden voelde het alsof ik vreemd ging. Dus ik ging weg. Het feit is dat hoewel ik niet van plan was zo’n verantwoordelijkheid aan te gaan, ben ik het soort mens dat vaste verbanden kan waarderen. Net zoals ik niet op zoek ben naar een oppervlakkige flirt, ben ik ook niet het type mens dat met spiritualiteit bezig kan zijn zonder een band aan te gaan.

Tenslotte heb ik me 18 jaar aan de Theosofische Vereniging toegewijd, nooit serieus overwegend zelfs maar te gaan kijken bij andere tradities. Ik heb die organisatie pas los gelaten, vorige week, toen het echt niet meer werkte.

Boeddhisme werkt wel. Ik schaam me er niet voor te zeggen dat ik me er goed bij voel. Het is een gigantische opluchting een spirituele traditie te vinden waar ik nog niet uitgeleerd ben, waar ik zelfs niet meer ben dan een beginner. En er is geen enkele kans dat ik zelfs aan het eind van mijn leven ‘uitgeleerd’ ben in deze traditie.

Ik heb wel wat kleine ergernissen met het Gelugpa Boeddhisme. De leraren zijn over het geheel genomen traditionele Tibetanen. Het resultaat is dat veel details niet passen bij het Westerse denken, of het mijne. Maar als ik dan toch moet kiezen heb ik liever een traditie die trouw blijft aan haar geschiedenis dan eentje die te snel probeert de vertaling naar de Westerse Geest te maken. Ik kan zelf wel schiften wat ik wel en niet relevant vind. En als de traditie me echt te veel wordt, is er altijd Lama Yeshe… In het Engels: Lama Yeshe, when the chocolate runs out

De ideale spirituele leraar is precies als Lama Yeshe: grondig geworteld in zijn of haar spirituele traditie, en toch in staat de leringen zo te geven dat alleen de essentie over blijft: die essentie die voor de toehoorders op dat moment het meest helpend is.

Menselijk gesproken echter kan ik het deze leraren nauwelijks kwalijk nemen als hen dat niet op elk moment van de dag lukt.

Uiteindelijk gaat het om gevoel: dit voelt goed en het heeft geen zin om ontrouw te zijn aan mijn eigen gevoel.

Als ik het toch over emotie heb: spirituele groei gaat voor een groot deel over het opschonen van emotie. Zuiveren, loslaten… in de praktijk nogal vermoeiend allemaal. Je aan een bepaalde traditie toewijden, kiezen voor EEN pad, betekent dat je de mensen leert kennen die daar ook mee bezig zijn, de rituelen, de specifieke meditaties en tradities. Wie dat bij meerdere tradities tegelijkertijd probeert zal zijn emotionele energie moeten verdelen tussen die tradities. Het resultaat moet wel zijn dat elk van de tradities minder energie krijgt.

Er zijn vast mensen voor wie dat toch het beste pad is. Ze voelen bijvoorbeeld dat er zo iets essentieels mist in de ene traditie dat ze dat komen halen bij een andere. Of ze hebben een emotionele band met de ene traditie, vergelijkbaar met de mijne met de theosofie, dat hoewel die traditie niet genoeg meer is, ze haar toch niet los kunnen laten.

Ik heb dit niet geschreven om mensen te veroordelen die andere keuzes maken dan ik. Ik wil alleen maar zeggen: voor mij werkt het om me tot een traditie te beperken. Als me dat inconsistent maakt, dan is dat maar zo. Het enige dat ik op dit blog doe is mijn gedachten over mijn pad delen. Consistentie heb ik niet beloofd.

En ja, dit spreekt tegen wat ik eerder schreef over New Age Shopping

Eerder gepubliceerd op Overpeinzende waar ook ruimte is voor reacties:  http://www.overpeinzende.nl/2011/boeddhisme-slechts-een-stroming/

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

Je spirituele traditie trouw blijven vs New Age Shopping

Toegevoegd op 20-05-2011 om 08:44

Spirituele leraren hebben mensen traditioneel aangeraden zich tot de traditie te beperken waar ze in zijn opgegroeid. In Zen Boeddhisme bijvoorbeeld was dit zo standaard dat een leraar die hoofd van een andere traditie werd dan ‘zijn eigen’ nooit echt op zijn gemak was.

(bron)

Het is natuurlijk waar: van traditie veranderen vraagt nogal veel. Net als van baan veranderen, een scheiding aanvragen, verhuizen naar een andere stad. Allemaal dingen die vroeger zeldzaam waren en waar in veel gevallen de geestelijken zich tegen verzetten. En allemaal dingen die in de wereld van vandaag gewoon niet vermeden kunnen worden.

Misschien is het, tegenwoordig, eerder een teken van angst als je een spirituele traditie trouw blijft, meer dan een positieve uiting van toewijding. Wat duidelijk zou moeten zijn, maar dat in de praktijk zelden is, dat je moet gaan als het tijd is om te gaan. Dat is wat ik aan het doen ben. Ik vond dat ik dit publiek moest uiten, misschien als een soort catharsis, maar ook omdat ik een online PR machine voor theosofie ben geweest, de afgelopen jaren.

Ik verheug me op New Age shopping. Ik heb daar nooit veel behoefte aan gehad, maar ik denk dat de tijd rijp is. Ik denk niet dat ik iets zal vinden wat de TVN in mijn leven kan vervangen: ik kan niet verwachten dat er een organisatie is die aan al mijn criteria voldoet. Wat ik wel kan verwachten echter is voedsel voor groei, een verbreding van perspectief en misschien… gezondheid.

Als spirituele leraren adviseren om je bij een bepaald pad te houden hebben ze daar goede redenen voor:

  • Zonder toewijding zul je nooit de nuances van een bepaald pad leren kennen
  • Een sociaal verband kan helpen de veiligheid te scheppen die voorwaarde is voor groei

Maar dit is wat ze missen:

  • Je kunt vast komen te zitten in een perspectief op het pad. Wat als dat perspectief niet bij je past?
  • De veiligheid van een sociaal verband kan een gevangenis worden

In een wereld die zo snel verandert als de onze, is het naïef te verwachten dat een organisatie alle antwoorden heeft. Ik denk niet dat ik ooit in die val getrapt ben. Maar ik viel wel in de val van verwachten dat een organisatie (de TVN in mijn geval) zich naar mijn beeld zou voegen. Mijn beste leven leven is genoeg. Voorlopig maak ik daar mijn prioriteit van. Organisaties zoals de TVN zullen gewoon moeten leren leven met mensen zoals ik. Met shoppers dus.

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

Zie ook wat ik hier over een paar maanden later schreef: http://www.rishis.nl/nl/blogs/blogsView/_name_een-spirituele-traditie-trouw-zijn-vs-new-age-shop/

Ego, altruïsme, van jezelf houden, je buren liefhebben

Toegevoegd op 05-04-2011 om 11:11

We hebben het allemaal eerder gehoord: je kunt alleen van een ander houden, als je van jezelf houdt. Ik ben bang dat ik de mensen die dat soort dingen zeggen meestal niet zo vreselijk serieus neem. En toch hebben ze een punt ...

Ik ben gaan voelen dat ze gelijk hebben: je kunt inderdaad alleen van een ander houden als je van jezelf houdt. Net zoals je een ander alleen kunt respecteren als je jezelf respecteert. Die laatste heb ik altijd makkelijker begrepen dan de eerste en daaruit kun je conclusies trekken over mijn ‘zelf-liefde’ coëfficiënt.

Ik ben echter gegroeid en nu voel ik het diep genoeg aan om het nog een keer te herhalen: Van anderen houden begint bij jezelf.

MAAR, dat wil nog niet zeggen dat dit een uitvoerbaar plan is. Met andere woorden: de weg naar van jezelf leren houden is niet anderen te negeren. Ik denk zelf dat het andersom werkt: de manier om van jezelf te leren houden is door van anderen te houden. Want alleen als er liefde is, is er iets de moeite van het liefhebben waard, zelfs in jezelf.

Het probleem is dat voor veel vrouwen het heel makkelijk is om te veel te geven. Pak me niet op de details, maar in de feministische godsdienstwetenschap is er speculatie dat voor mannen nederigheid een essentiële deugd is om te leren. Voor vrouwen zou het spiegelbeeld waar zijn: voor jezelf opkomen en zelfbewustzijn. [De reden dat de ene in de religieuze tradities terecht is gekomen en de andere pas in de vorige eeuw door psychologen ontdekt is moet duidelijk zijn: het waren mannen die die teksten schreven.]

Volgen jullie het nog? We lopen van paradox naar paradox, vind je niet?

Ik heb het gevoel dat ik zowel nederigheid ALS zelfvertrouwen heb moeten leren. Alsof ik pas kon ophouden met aandacht trekken toen ik voelde dat ik de moeite van die aandacht waard was en gehoord zou worden. En nee, dat is niet alleen een verwijzing naar mijn lezers-aantallen, hoewel het helpt  :)

Beide extremen zijn problematisch: te veel geven en je raakt opgebrand. Te veel nadruk op ‘ikke, ikke’ en het gevolg is … droog, bang, leeg, lijkt me.

Het fundamentele punt is: je zult pas weten dat alleen houden van jezelf het mogelijk maakt van anderen te houden, als je het tot in je botten voelt. Dit stukje kan daar niets aan bijdragen, ben ik bang.

Oorspronkelijk gepubliceerd op Overpeinzende.nl, inclusief gesprek er over.

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

 

Is er iets mis met verveling, tijdens meditatie?

Toegevoegd op 27-02-2011 om 13:09

Wie zo’n vraag stelt geeft vanzelf het antwoord: nee, er is niets mis met verveling tijdens meditatie. Althans, zo voel ik dat.

Mijn recente blogposts over meditatie hebben vooral reactie opgeleverd over mijn acceptatie van verveling.

En vervolgens mijn analyse er van. Tja, ik ben nu eenmaal een denkend mens, dus ik analyseer wat ik voel. Dat hoort, voor mij, bij menszijn. Je kunt alleen overstijgen of veranderen wat je onder ogen ziet. Of het nu om gevoelens als gaat, of relatieproblemen of welk ander issue ook. Sterker nog, in een recent (nog niet uitgekomen) boek over mindfulness meditatie las ik dat je bereid moet zijn tot een soort mentale gymnastiek om voor mindfulness meditatie in aanmerking te komen. Wat ik doe lijkt het meest op mindfulness meditatie.

Laat ik beginnen met eens onder ogen zien wat verveling allemaal is:

  1. Verveling is onrust
  2. Verveling is bewustzijn van leegte
  3. Verveling is oncomfortabel
  4. Verveling voelt eenzaam

Ik heb ze genummerd om er goed naar te kunnen verwijzen. Vooral die tweede is van belang: verveling is bewustzijn (van leegte). Normaal gesproken overschrijven we die verveling met bijvoorbeeld een visualisatie oefening, een film, of een goed boek.

Voel je eigen verveling en kijk of ik gelijk heb. Als je in je verveling gaat zitten, zit daar bewustzijn. Het is niet voor niets dat Krishnamurti tegen een verveelde leerling in een van zijn scholen zei:

De meeste mensen zijn verveeld. Waarom? Je vroeg hoe je van verveling af kunt komen. Laten we het onderzoeken. Als je een half uur op jezelf bent, ben je verveeld. Dus pak je een boek, klets je wat, leest een tijdschrift, gaat naar de film, praat, doet iets. Je houdt je denken bezig. Dit is vluchten van jezelf. Nu heb je een vraag gesteld. Let op wat er gezegd wordt. Je verveelt je, omdat je jezelf tegen komt. Je bent jezelf nog nooit tegen gekomen. Daarom wordt je verveeld. Je zegt: is dat alles wat ik ben? Ik ben zo klein, zo bezorgd. Je wil dat gevoel kwijt raken. Wat je bent is saai, dus ren je weg. Maar als je zegt: ik zal niet verveeld zijn. Ik ga er achter komen waarom ik zo ben. Ik wil zien hoe ik echt ben. Dan is het alsof je in een spiegel kijkt. Je ziet jezelf heel helder zoals je bent, hoe je gezicht er uit ziet. Maar dan zeg je dat je er uit zou moeten zien als een filmster. Maar als je naar jezelf zou kijken en zeggen: “Ja, zo ben ik. Mijn neus is niet echt recht, mijn ogen zijn wat klein, mijn haar is recht,” accepteer je het. Als je ziet wat je bent is er geen verveling. (Krishnamurti on Education, p. 59)

Wat ik probeerde te zeggen is dat je daar niet doorheen komt zonder de verveling onder ogen te zien. Eerst maar eens kijken naar wat is, als je dat met liefde en acceptatie doet, verandert het vanzelf. En zo heb ik het ook ervaren.

Zie ook het gesprek hierover: http://www.overpeinzende.nl/2011/verveling-tijdens-meditatie/

Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

Vrije wil en karma

Toegevoegd op 27-02-2011 om 13:04

De vrije wil is een belangrijk onderwerp in de Westerse filosofie – het wordt doorgaans gecontrasteerd met predestinatie. Dit leidt, jammer genoeg, tot een alles of niets discussie als we niet oppassen. Predestinatie, karma en het lot worden allemaal weleens gebruikt om te zeggen dat wat is, zo moest zijn. Jammer genoeg leidt dit soms tot de conclusie dat we geen controle over ons leven en onze toekomst hebben.

Toen ik deze vraag op een Theosofisch forum stelde, reageerde iemand met een uittreksel van een debat dat ze in psychologische context regelmatig gevoerd had: is het misschien zo dat sommige mensen bedoeld zijn om een leven lang alcoholist te zijn?

Als je het zo formuleert klinkt het afschuwelijk. Aan de andere kant: het is duidelijk dat veel alcoholisten hun leven lang alcoholist zijn. Sterker nog: zelfs mensen die geen druppel meer drinken zijn vaak geneigd te zeggen dat ze alcoholist zijn, omdat ze zich realiseren dat een drankje ze weer in het diepe kan gooien.

Theosofen hebben het in dit verband vaak over ‘je karma uit werken’. Dat wil zeggen, als we door iets afschuwelijks heen gaan, werken we karma uit. Het idee is dat als het karma dan over is, de dingen vanzelf beter worden. In de oorspronkelijke literatuur werd geïmpliceerd dat je snel of langzaam door je karma kon gaan: snel en diep, of langzaam en vol te houden.

In het geval van alcoholisme betekent dat, voor mij, heel eenvoudig dat over je verslaving heen komen het zelfde is als je karma uit werken. Of, zoals ik verderop in de discussie zei: er is een noodzaak (zeker in het geval van alcoholisme) om te vechten voor een zo zuiver mogelijk leven, of we er nu in slagen of niet. Het vechten zelf creëert nieuw (positiever) karma.

Als je karma ziet als een gewoonte, dan is elke poging de gewoonte te overwinnen een begin van het helemaal overwinnen in de toekomst.

In het Boeddhisme is karma een van de vijf niyama’s. Dat wil zeggen: een van de wetten van oorzaak en gevolg. [Dit heb ik vanhet Boeddha Forum, dat ik recent heb over genomen]

De andere zijn:

  1. Utu Niyama
    Physieke anorganische ordening, bijvoorbeeld seizoensverschijnselen of wind en regen.
  2. Bija Niyama
    Dat zaden ontkiemen, in de fysieke organische wereld.
  3. Karma Niyama
    De wet van oorzaak en gevolg toegepast op het leven: wenselijke en onwenselijke handelingen hebben corresponderende goede en slechte resultaten. Het gaat niet om beloning en straf, maar om de natuurlijke gevolgen van wat we doen.
  4. Dhamma Niyama
    De orde van de norm, dwz alles wat voldoet aan de natuurlijke stand van zaken. De wetten van de zwaartekracht, maar ook de natuurlijke redenen om een goed mens te zijn en alles wat de aanwezigheid van een Bodhisattva vanzelf tot gevolg heeft.
  5. Citta Niyama
    Processen van bewustzijn, o.a. telepathie en andere parapsychologische verschijnselen.

Met andere woorden: de natuurwetten, de waarheid als bron van wat juist is en bewustzijn zelf zijn oorzaken die niet op karma leunen.

Ik ben er niet van overtuigd of het heel logisch is om oorzakelijkheid in deze vijf op te splitsen, maar het helpt in elk geval om om te gaan met een aantal lastige issues die vaak bij karma worden getrokken:

  • Ons bewustzijn is niet afhankelijk van karma, vandaar dat we uberhaupt ons slechte karma kunnen overwinnen.
  • De fysieke natuur, stormen, vuur, aardbevingen e.d. zijn niet onze persoonlijke verantwoordelijkheid.
  • Verder uitgewerkt: Karma is dus niet alles wat ons overkomt. Er is, en dat is eigenlijk heel logisch, van alles dat gewoon maar gebeurt, dat we niet persoonlijk verdiend hebben of over onszelf hebben afgeroepen.

    Als mijn baas een klojo is, zou het kunnen zijn dat ik in die situatie zit omdat ik zelf een klojo was in een vorig leven. OF ik zit in die situatie omdat hij, om wat voor reden dan ook, besloten heeft niet erg aardig te zijn in dit leven. Het is natuurlijk waarschijnlijker dat hij gewoon niet al te gevoelig is, of thuis problemen heeft, of wat dan ook. Hoe het ook zei, het hoeft helemaal niets met mij van doen te hebben.

    De tweede misvatting is omdat wat ons gebeurt ons karma is, we er dus niet uit kunnen komen. Maar karma is niet alleen wat we in het verleden voor onszelf en anderen gecreëerd hebben, het is ook wat we nu doen. En dat omvat hoe we nu met een situatie om gaan.

    Terug naar die irritante baas: Hoe ik met hem om ga heeft waarschijnlijk invloed op hoe hij met mij om gaat. Ik kan weg lopen. Ik kan de organisatie helpen te groeien voorbij de dingen die mis gaan. Dat is allemaal ook karma en mijn HOUDING bepaalt welk pad ik kies.

    Als je vanuit de blik van de niyama’s naar karma kijkt, weet je ook beter wat je met aardbevingen e.d. moet. Als het niet meer is dan een natuurlijk gegeven, dan verdienden de mensen die het ondergaan het niet, en zullen ze dus – door karma – gecompenseerd worden voor hun lijden. Ook: omdat ze NIET verdienden te lijden, is het een goede daad om te helpen wie geholpen kan worden. Dit zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar op de een of andere manier is het dat nooit.

    Om Blavatsky te parafraseren: je onthouden van een goede daad, is al een slechte daad. Met andere woorden: als je goed kunt doen en je doet het niet – om wat voor reden dan ook – dan krijg je later karmisch gedoe.

    Discussie over dit onderwerp: http://www.overpeinzende.nl/2011/vrije-wil-karma/ 

    Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

    Het belang van een bedankje

    Toegevoegd op 28-10-2010 om 12:09

    Er zijn nogal verschillende houdingen ten opzichte van iemand bedanken en spiritualiteit. In klassieke theosofische kringen, hier in Nederland in elk geval, is bedanken een taboe waar ik me al jaren tegen verzet (met succes, gelukkig). De gedachte is dat mensen die het nodig hebben om bedankt te worden, nog een beetje egoïstisch zijn.

    Ik heb altijd gezegd dat je het beter om kunt draaien: het is fantastisch als er mensen zijn die hard kunnen werken zonder daar voor bedankt te hoeven worden, maar je kunt niet van gewone mensen verwachten dat ze al zo ver zijn. Ondertussen kun je ze net zo goed bedanken voor wat je waardeert. Dat zijn goede manieren.

    Aan de andere kant van het spectrum zijn mensen die de oefening van dankbaarheid een spirituele praktijk is. Gratitude practice, heet dat in het Engels. Ik ben ook daar een beetje sceptisch over (ik twijfel wel vaker). Maar toch lijkt onderzoek deze houding meer te ondersteunen dan de eerdere.

    Op een van mijn favoriete psychologische blogs werd de waarde van dankbaarheid als volgt uitgelegd:

    Onderzoek suggereert dat dankbaarheid je geestelijke en fysieke gezondheid kan verbeteren, relaties versterkt, positieve gevoelens veroorzaakt en ons helpt met stressvolle omstandigheden om te gaan.

    Dat betekent allemaal natuurlijk niet automatisch dat we dankbaarheid zouden moeten oefenen. Het betekent dat dankbaarheid een positieve kracht is in het leven van mensen.

    Aan de andere kant: mijn moeder is er van overtuigd dat Nederlanders zo’n gelukkig volkje zijn onder andere komt omdat we zo graag mopperen. Zelf denk ik dat het meer met ons sociale vangnet te maken heeft.

    Terug naar ons onderwerp.

    Het blijkt dat mensen die bedankt worden veel vaker anderen helpen – niet alleen degene die bedankte, maar ook anderen. Het punt is blijkbaar sociale onzekerheid: wordt mijn hulp wel gewaardeerd? Als mensen ons bedanken weten we dat het gewaardeerd was, en voelen we ons veiliger om de volgende persoon ook weer te helpen.

    Daar kan ik me bij inleven. Wanneer ik overweeg iemand te helpen vraag ik me ook af of het gewaardeerd wordt of niet. Als ik denk van wel, is het waarschijnlijker dat ik het doe. Het is moeilijk om bij mezelf na te gaan of ik meer doe als ik bedankt wordt. Wat ik wel weet is dat de eerlijkheid van de waardering uit maakt. Als ik het gevoel krijg dat die persoon iedereen bedankt, betekent het voor mij weer minder.

    Tja – bij Nederlanders weet je in elk geval bijna altijd zeker dat ze het menen, als ze je bedanken ;)

    Het oorspronkelijke stukje over dankbaarheid, inclusief reacties.

    http://www.overpeinzende.nl/2010/bedanken-en-spiritualiteit/

    Als je dit interessant vond, bekijk dan ook:

    Rishis nieuwsbrief

    voornaam *
    achternaam *
    email *
    Captcha
    Type tekens over in het vakje eronder *

    Volg Rishis op:

    Copyright 2006 - 2011 Rishis, club for free souls. Webdesign by: Granville