Een experiment dat jouw leven kan veranderen

Toegevoegd op 25-09-2009 om 18:39

Ik geloof niet in de crisis. Ik geloof niet in 2012. Ik geloof niet in coaches. Ik geloof niet in The Secret…

Geert Kimpen schreef onderstaand artikel voor het septembernummer van Spiegelbeeld. Degenen die het gemist hebben, kunnen het hier nalezen.

EEN EXPERIMENT DAT JOUW LEVEN KAN VERANDEREN…
Door Geert Kimpen.

Ik geloof niet in de crisis.
Ik geloof niet in 2012.
Ik geloof niet in coaches.
Ik geloof niet in The Secret…

Het lijkt of we collectief bevangen zijn door een immense verwachting van allerlei zaken die buiten onszelf liggen. De ene verwacht dat onze bewustzijnstoestand totaal zal omkeren in 2012. De andere verwacht dat de financiële crisis een voorbode is van het instorten van onze maatschappij. Nog iemand anders verwacht dat de goede coach, het juiste zelfhulpboek of de verlichte goeroe hem de oplossing zal bieden. En nog anderen verwachten dat als ze maar hard genoeg in iets geloven, dat het universum er dan wel voor zal zorgen dat het gebeurt… Ik geloof hier allemaal niets van…

Zelfs al zijn er ruimteschepen vanuit de pleiaden onderweg om de aarde te bezoeken, zelfs al besluit de Maitreya om eindelijk zijn eenvoudig bestaan als afwasser in Londen op te geven en zich wereldwijd bekend te maken, zelfs al is Michael Jackson niet echt dood en wordt zijn herrijzenis mondiaal live uitgezonden, ook al stuurt Maria Magdalena gechannelde boodschappen naar iedere vrouw die het horen wil op aarde… wat dan nog…?

Worden Wij Wakker, luidt de titel van een boek van Marcel Messing dat ons voor veel rampspoed waarschuwt, zijn Engelse collega David Icke doet ons huiveren voor de bloedlijn der reptielen die over deze wereld heersen en de Maya deskundigen tuimelen over elkaar heen om te voorspellen wat er in 2012 gaat gebeuren.

Ik zou ook dezelfde vraag willen stellen; Worden Wij Wakker? Wakker uit deze collectieve angst en doemscenario’s, wakker uit buitenaardse verwachtingen, wakker uit de verafgoding van goeroes, leraren en mediums, wakker uit de complottheorieën, wakker uit die nachtmerrie die ons, ons geluk buiten onszelf doet plaatsen.

Ik geloof in de mens en in de maakbaarheid van ons leven, en ons vermogen om van deze wereld een aards paradijs te maken. Niet in een verre toekomst, niet door voorspellingen, niet door het wachten op een collectieve bewustzijnsverandering. Ik geloof alleen in het nu, want dat is alles wat er is. Wat we daarstraks hebben nagelaten, kunnen we nooit meer inhalen, wat er morgen gaat gebeuren, daar kunnen we alleen naar gissen, maar wat we nu doen, bepalen we helemaal zelf.

Als we werkelijk verlangen dat er in 2012 een ander tijdperk begint, dan zullen we daar nu de fundamenten zelf voor moeten aanleggen. Niet in bange afwachting of blijde hoop drie jaar blijven stilzitten, maar aan de slag! Er valt zoveel te doen. Zolang er kinderen sterven van honger, of ziekte, zolang er armoede bestaat, zolang er mensen eenzaam zijn, zo lang er mishandeling is, verkrachting, moord, oorlog, hebben we geen seconde te verliezen.

We gaan toch niet de mensen die spiritualiteit iets voor “zwevers” noemen, gelijk geven? Spiritualiteit is niet vaag. Spiritualiteit is niet met je hoofd in de wolken. Spiritualiteit is niet ergens tussen hemel en aarde. Spiritualiteit is hier en nu. Spiritualiteit is de handen uit de mouwen steken. In de manier waarop we met onze medemens en de wereld omgaan, kunnen we laten zien hoe spiritueel we zijn. Laten we het doemdenken over aan de Pauw’s en Wittemans’ van deze planeet, maar laten wij als “spirituelen” bewijzen dat we niet zeuren over de toestand in deze wereld, maar er iets aan doen!

Ik geloof in jou. Ik geloof in jouw oneindige mogelijkheden en talenten. Ik geloof dat jij een bijdrage aan deze wereld kan leveren, die niemand anders kan leveren. Ik geloof dat als jij jezelf tot maximale ontplooiing brengt, jij een onuitwisbare indruk op deze planeet zult nalaten.

Wij mensen kunnen zoveel meer dan dat we vaak denken. We hebben zoveel meer slapende talenten, sluimerende eigenschappen, ingedutte dromen. We zijn er ons vaak niet eens bewust van. Omdat we ooit teleurgesteld geweest zijn. Omdat het ons ooit niet gelukt is. Omdat we ooit eens op onze bek gegaan zijn, en daaruit de conclusie hebben getrokken, dat het ons nooit zou lukken. Dat we losers zijn, minder begaafd dan de anderen, dubbeltjes die nooit een kwartje zullen worden, geboren mislukkingen. Allemaal gedachten en affirmaties over onszelf die we zijn gaan geloven. Gedachten die we hebben, maar die we niet zijn.

Het wordt inderdaad tijd dat wij wakker worden. Dat we al die stemmetjes in ons hoofd die ons vertellen dat iets onmogelijk is, het zwijgen opleggen. Dat we onszelf nieuwe ervaringen gunnen, opnieuw durven te dromen, opnieuw durven te leren, opnieuw op onze bek durven te gaan, maar nu met de kennis dat het er niet om gaat hoe vaak we vallen, maar om hoe vaak we weer opstaan.

Want dat is het kenmerk van de werkelijk grote leiders van deze wereld. Het zijn stuk voor stuk mensen die geleden hebben. Nelson Mandela, de Dalai Lama, Moeder Theresa, Jezus, Boeddha… noem maar op. Ze zijn pas zo groots en inspirerend geworden dankzij hun lijden. Omdat zij ons daarin getoond hebben, dat ze in het lijden, de wind tegen, de pech en de rampspoed hun kracht hebben gevonden. Ze hebben hun lijden getransformeerd tot een geschenk voor de wereld. Ze gingen niet in een hoekje huilen, of zich een slachtoffer voelen, ze zijn niet verbitterd geworden, hebben niet passief afgewacht tot iets van buitenaf hun kwam redden. Nee, ze zijn zelf weer opgestaan. Ze hebben hun eigenbelang overstegen en zijn aan de slag gegaan voor de wereld. En daar hebben ze zo’n immense kracht in gevonden, zodat ze het verschil maakten voor miljoenen andere mensen.

En daar zijn we allemaal toe in staat. In spirituele kringen heeft het “ego” een slechte naam. We moeten het ego overwinnen, loslaten, ontstijgen. Onzin! De meeste mensen hebben geen last van een te groot ego, maar van een te klein ego. De meeste mensen onderschatten waar ze zelf toe in staat zijn. Het ego is wat een mens drijft. De drang om iets neer te zetten in de wereld, de wereld te veranderen, een steen te verleggen in een rivier op aarde. Zonder ego waren er geen kathedralen gebouwd, symfonieën gecomponeerd, meesterwerken geschreven, medicijnen uitgevonden. Allemaal producten van gedreven mensen die iets wilden nalaten in deze wereld, die het verschil wilden maken. Alleen… niet alleen voor zichzelf, maar ook als geschenk voor deze wereld. Elke grote leider had een groot ego, van Mandela, tot Jezus. Of was het bescheiden om te zeggen: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.”… Maar wat wij van hen kunnen leren is dat ze hun ego koppelden aan een hogere levensmissie, die hun eigen belang oversteeg. Hun persoonlijke droom, werd een droom voor de wereld. En elke verandering begint met de legendarische woorden, I have a Dream…

We moeten daarom niet ons ego ontstijgen, maar ons egoïsme. We moeten kijken hoe dat dat waar wij van dromen, een droom voor de wereld kan zijn. Hoe ons talent de wereld tot een betere plek kan maken. Wat wij kunnen betekenen.

En daarom is de crisis het beste wat ons kon overkomen. De crisis, elke crisis, dwingt de mens om stil te staan bij zijn leven. Klopt het wel wat we aan het doen zijn? Is dit wel de goede weg? Zijn de prioriteiten die ik altijd stelde, nog wel dezelfde prioriteiten als waar ik nu mijn leven naar wil inrichten? In de crisis kunnen we onze werkelijke kracht vinden, de werkelijke reden waarom we hier zijn en wat we hier te doen hebben. Ons werkelijke talent ontdekken.

En het antwoord is eenvoudig. We zijn hier om de beste vorm van onszelf te worden en het beste van onszelf aan deze wereld te geven. Als we dat werkelijk allemaal zouden doen, van de timmerman tot de bankdirecteur, van de dokter tot de vuilnisman, dan zouden we werkelijk het Aards Paradijs kunnen creëren. Hier en nu. Martin Luther King zei het al tegen zijn kleinzoon: “Je leven begint pas als je je roeping gevonden hebt. En als je roeping is om straatveger te worden, zorg dan dat je de beste straatveger wordt die er ooit geleefd heeft. Zorg dan dat men na je dood naar de deur van je huis zal wijzen, met de woorden, daar woonde een straatveger zoals er nooit eerder een geleefd heeft!”

Laten we stoppen met het heil buiten onszelf zoeken, en in onszelf te ontdekken wat we te doen hebben, wat we kunnen betekenen, wat we kunnen geven. En laten we vooral leren geven. De focus te veranderen, van wat kunnen we ontvangen, naar wat kunnen we geven. Voor wie kunnen wij vandaag het verschil betekenen? Dat kan heel klein zijn, van een compliment, een glimlach tot een eenvoudige bemoediging. Maar het kan ook heel groots zijn, wie kunnen we geld lenen omdat we in zijn droom geloven? Kunnen we niet beter investeren in iemand die we kennen, dan in aandelen van bedrijven waar we niet eens van weten wat ze precies maken? Wie kunnen we met wie in contact brengen? We beschikken allemaal over een uniek netwerk. Die ene persoon die jij kent, kan de deur openen naar een beter leven, voor iemand anders. Hou jij je netwerk angstvallig voor jezelf, of wil je het delen? Jij hebt zoveel te geven; jouw netwerk, jouw kennis, jouw wijsheid, jouw geld, jouw liefde, jouw medeleven, jouw ervaring. Wie kan jij vandaag helpen?

En als we dat allemaal zouden doen, dan wordt het vanzelfsprekend dat jij opeens ook geholpen wordt. Dat ook voor jou opeens deuren opengaan, waarvan je niet eens wist dat ze er waren. Dat jij uit onverwachte hoek opeens een beslissend duwtje in de rug krijgt. Want de clou is, dat geven en ontvangen hetzelfde is. De clou is dat we allemaal één zijn, terwijl we in afgescheidenheid zijn gaan geloven. Maar wanneer we werkelijk in die eenheid gaan geloven, dat jij en ik hetzelfde zijn, en dat alles wat ik voor jou doe, ik tegelijkertijd ook voor mezelf doe, dan zijn we samen tot mirakelen en wonderen in staat. Dan kunnen we samen de wereld veranderen. Dat is het collectieve bewustzijn. Aktie. Tot handelen overgaan. Tot helpen. Tot geven. De waarheid is dat jij de crisis bent, en de oplossing ervoor. Dat jij 2012 bent, dat jij een coach bent, dat het geheim van the Secret niet is wat je kunt ontvangen, maar wat je kunt geven.

Daartoe ben ik met een heel ambitieus experiment begonnen. Het Wensenboek. Ik heb een website gemaakt, www.wensenboek.com waar jij je grote wens kunt formuleren. Dat wat jij graag wilt realiseren in je leven. Andere mensen kunnen daar op reageren, door jou te helpen. Door jou tips te geven, advies, inspiratie, je in contact te brengen met anderen. En jij kunt precies hetzelfde doen bij de anderen, vanuit jouw kennis. Want wat voor de ander een torenhoog probleem kan zijn, daar kan jij een heel eenvoudige oplossing voor hebben. Wanneer iedereen in het Wensenboek kijkt wat hij voor de ander kan betekenen, dan zul je versteld staan wat de anderen voor jou kunnen betekenen. Wanneer we ons netwerk, onze kracht, ons talent bundelen, dan zijn we tot wonderen instaat.

Het wordt tijd dat we wakker worden. Dat we de handschoen opnemen. Dat we tot Aktie komen. Dat we ontdekken dat een betere, andere wereld niet buiten onszelf gecreëerd wordt, maar door onszelf. En dat dit het enige moment is om daar ja tegen te zeggen.

Formuleer nu jouw wens op www.wensenboek.com en kijk wat je voor de ander kan betekenen, en wat hij voor jou zal betekenen! En creëer wonderen.
Succes!

Geert Kimpen verruilde in 2004 zijn carriere als theaterregisseur om zijn droom te gaan leven; schrijver worden. In 2006 verscheen zijn debuutroman De Kabbalist die inmiddels in 15 landen verkrijgbaar is en in Nederland 17 keer werd herdrukt. Ook zijn tweede roman De Geheime Newton is inmiddels al 4 keer herdrukt. Onlangs verscheen zijn derde boek “Stap voor Stap van wens naar werkelijkheid”.

Publiceer je wens... en laat je helpen!

Toegevoegd op 06-07-2009 om 20:40

Deze week werd een nieuwe website gelanceerd die een krachtig hulpmiddel kan zijn om jouw grote wens te realiseren... www.wensenboek.com

In Het Wensenboek kan je namelijk jouw wens publiceren.
Je wens kenbaar maken aan de wereld, is een eerste belangrijke stap om hem tot verwezenlijking te brengen.

Zodra je je wens geplaatst hebt, kunnen alle andere deelnemers en bezoekers van het Wensenboek op jouw wens reageren; ze kunnen je tips geven, advies, in contact brengen met mensen die je kunnen helpen, motiveren enzovoort.

Je kunt ook live chatten met de andere deelnemers waarin je of in groep, of 1 op 1, ervaringen kunt uitwisselen, grote momenten kunt vieren, of uit kunt huilen wanneer het even tegen zit.

De kracht van Het Wensenboek is dat je samen zoveel meer weet dan alleen. Door deze kennis, kracht en je netwerk te bundelen... kun je samen wonderen tot stand brengen!

Die ene tip, of dat ene contact dat jij nodig hebt om je wens in de wereld neer te zetten, kan je hier vinden.

Reeds honderden mensen hebben hun wens gepubliceerd in Het Wensenboek. Hoe meer deelnemers, hoe meer verzamelde kennis en wijsheid.

Samen kom je zoveel verder dan alleen.

Dus... of je wens nu is om een boek te schrijven, een praktijk op te richten of bloeiend te krijgen, je zielsverwant te vinden, meer zelfvertrouwen of succes te krijgen of wat dan ook... in het Wensenboek vind je mensen die dezelfde wens hebben, die je kunnen helpen, en je kunnen motiveren om jouw grote wens nu eindelijk te realiseren!

Grijp deze kans! Het is gratis! Er is geen enkele verplichting! Het bezorgt je veel plezier! Je leert er mensen kennen met wie je anders niet in aanraking kwam. Het is het krachtigste hulpmiddel tegen alle sombere berichten. Een plek van hoop in plaats van wanhoop! En... je hebt niets te verliezen, alleen te winnen!

Tot in Het Wensenboek.
WWW.WENSENBOEK.COM

Exclusieve korting voor de Rishis-Website-Bezoekers op Stap voor Stap!

Toegevoegd op 24-06-2009 om 16:31

In Stap voor stap van wens naar werkelijkheid vertelt Geert Kimpen (schrijver van De kabbalist en De geheime Newton) hoe hij via de kabbala de Tien Wetten van de Creatie ontdekte. Wetten waarmee niet alleen het universum tot stand kwam, maar die ook gelden voor alles wat in het leven tot bloei komt. Met veel vaart en humor laat hij aan de hand van zijn eigen levensverhaal zien hoe deze levensprincipes werken. Zijn lang gekoesterde wens – schrijver worden – kwam uit.

Met dit boek, vol praktische opdrachten, inspiratie en voorbeelden, heb ook jij nu alle mogelijkheden om je droom te realiseren…

Rishis website bezoekers krijgen nu een exclusieve korting op dit boek van 2 euro 50 op dit boek.
Wanneer je onderstaande bon uitprint en afgeeft aan je boekhandelaar betaal je slechts 10 euro in plaats van 12,50!

Of je kan het boek via website bestellen ( www.geertkimpen.com ) en de gegevens van deze bon kopiëren in de rubriek "Verzoek"; dan krijg je ook deze korting!

KORTINGSBON*********************************
Als Rishis-lezer krijgt u met deze bon een exclusieve korting van  2 euro 5- op de nieuwe Geert Kimpen, "Stap voor Stap." In plaats van 12,50 betaalt u slechts 10 euro!

Deze aanbieding geldt tot en met 10 september 2009.
Actienummer: 90164224
ISBN: 9789029571401
***************************************************

_______________________________________
'Wat is er van mijn wens uitgekomen? Ik kan alleen maar zeggen: alles! Alles is veranderd!’ – een van de vele lezers die met dit boek aan de slag gingen.
"Het voelt alsof ik opnieuw ben wakker gekust!" Gitta.
“Ik ga vanaf september het radio-nieuws presenteren! De eerste Turkse die dat mag doen! Iedereen zou dit boek moeten lezen!” Fatima.
“Mijn moeder heeft een nieuwe baan die alles bevat waar ze eigenlijk naar op zoek was! En dat in amper een maand!” Fiona.
“Ik heb net gehoord dat ik directeur word! Het kabbala stappenplan werkt echt!” – John.
 “Morgen is de opening van mijn eerste solo-expositie met beelden! Bedankt!” – Natasja.
"Gisteren verwoordde ik mijn droom. En wat gebeurt er vandaag. ik word net 1 minuut geleden gebeld door een televisieproducent!" Hanna
"Inmiddels heb ik ook de liefde gevonden. Ook dat heeft zich gemanifesteerd." Linda.
"Na twee keer lezen blijf ik mij verbazen over de praktische eenvoud van de tien wetten van creatie." Pyts.
“De mensen stonden in de rij bij de kassa. De driehonderd stoelen waren bezet. Alles is veranderd!” – Lilian.
________________________________________

Kijk voor meer informatie op: www.geertkimpen.com

Laat je wensen uitkomen, realiseer je dromen!

Toegevoegd op 07-06-2009 om 16:27

Met het nieuwe boek van Geert Kimpen, vol praktische opdrachten, inspiratie en voorbeelden, heb ook jij nu alle mogelijkheden om je droom te realiseren…Van de vorige uitgave werden in enkele maanden tijd 35.000 exemplaren verkocht! Honderden mensen zagen hun wens werkelijkheid worden. Voldoende reden voor een feestelijke, nieuwe en uitgebreidere uitgave door De Arbeiderspers. 10 stappen om de grootste levensdromen te realiseren, eenvoudig en praktisch uitgelegd, gebaseerd op eeuwenoude kabbalistische wetten. Ontdek nu de succesformule van Madonna en pas ze zelf toe!

In Stap voor stap van wens naar werkelijkheid vertelt Geert Kimpen(schrijver van De kabbalist en De geheime Newton) hoe hij via de kabbala de Tien Wetten van de Creatie ontdekte. Wetten waarmee niet alleen het universum tot stand kwam, maar die ook gelden voor alles wat in het leven tot bloei komt. Met veel vaart en humor laat hij aan de hand van zijn eigen levensverhaal zien hoe deze levensprincipes werken. Zijn lang gekoesterde wens – schrijver worden – kwam uit.

Stap voor stap is ook te koop in iedere boekhandel.

---

Kijk voor meer informatie op: www.geertkimpen.com 

 

Geert Kimpen – Stap voor stap van wens naar werkelijkheid

€12,50, ISBN 978-90-295-7140-1, nu verkrijgbaar!

 

Met dit boek als gids schreven en publiceerden mensen eindelijk het boek waar ze jaren van droomden, durfden ze werkelijk op wereldreis te vertrekken, vonden ze hun ware liefde, gingen eindelijk het werk doen waar ze al als kind van droomden,   enzovoort.

 

Stap voor stap van wens naar werkelijkheid… is een boek dat levens veranderd!

 

Want…

Jij bent hier met een belangrijke reden.
Jij hebt een levensmissie.
Jij hebt een talent gekregen om tot maximale ontplooiing te brengen.
Jij bent hier om het beste van jezelf aan de wereld te schenken.
Dit boek onthult de tien Wetten van de Creatie waarmee jij jouw droom kunt vervullen.

www.geertkimpen.com

Enkele reacties.
"Het voelt alsof ik opnieuw ben wakker gekust!" Gitta.

“Ik ga vanaf september het radio-nieuws presenteren! De eerste Turkse die dat mag doen! Iedereen zou dit boek moeten lezen!” Fatima.

“Mijn moeder heeft een nieuwe baan die alles bevat waar ze eigenlijk naar op zoek was! En dat in amper een maand!” Fiona.

“Ik heb net gehoord dat ik directeur word! Het kabbala stappenplan werkt echt!” – John.

 “Morgen is de opening van mijn eerste solo-expositie met beelden! Bedankt!” – Natasja.

"Gisteren verwoordde ik mijn droom. En wat gebeurt er vandaag. ik word net 1 minuut geleden gebeld door een televisieproducent!" Hanna
"Inmiddels heb ik ook de liefde gevonden. Ook dat heeft zich gemanifesteerd." Linda.
"Na twee keer lezen blijf ik mij verbazen over de praktische eenvoud van de tien wetten van creatie." Pyts.

“De mensen stonden in de rij bij de kassa. De driehonderd stoelen waren bezet. Alles is veranderd!” – Lilian.

De lessen van Papa Lucas

Toegevoegd op 06-08-2008 om 16:36

Hier zijn mensen nooit moe. Wij kennen geen mentale inspanning. Stress sloopt je. Hier ken je alleen fysieke moeheid. Je hebt hier veel minder slaap nodig omdat alleen je lichaam moet verkwikken. Papa Lucas, een Belgische Indiaan in Ecuador. Verslag van een tiendaagse voetreis door de jungle van Ecuador… door Geert Kimpen

En toen was de oude Indiaan verdwenen. Papa Lucas. Zijn slappe lichaam weg gedragen door vier Indianen. Hoe moest ik nu verder zonder hem? Ik voelde me ‘Kuifje in Ecuador’ die zonet zijn trouwste vriend had verloren. Tien dagen lang had Papa Lucas me gegidst door het Amazoneregenwoud van Ecuador. Ik liep in zijn voetsporen door de modderige bodem waar mijn laarzen in wegzonken. Een eindeloze tocht van klimmen, klauteren en struikelen. Schaatsen over slijkpaadjes terwijl links en rechts van me duizelingwekkende ravijnen gaapten. Ik doorwaadde rivieren, baande me een weg door de muur van verstrengelde planten die Papa Lucas weghakte met zijn kapmes. Hier diep in de jungle ontdekte ik hoe ver ik van de natuur was verdreven. Ik kwam tot de pijnlijke vaststelling dat ik noch een ontdekkingsreiziger noch een Indiana Jones was. Dit was de jungle voor gevorderden

Praten met de maan.

De jungle van Papa Lucas. Een 47 jarige Belg die twintig jaar geleden zijn leven vol seks, drugs en rock and roll, als roadie voor wereldberoemde artiesten, opgaf omdat hij in de jungle van Ecuador zijn hart verloor aan een Indiaanse schoonheid. Hij huwde het meisje met de vreemde eigenschap dat ze geregeld een ‘groep familieleden’ op bezoek kreeg waarmee ze dagenlang op stap ging. Die wandeltochten werden haar fataal. Voor de ogen van Lucas werd ze afgeslacht door huurlingen. Hij zelf werd gearresteerd en wekenlang ondervraagd en gefolterd. Maar het meisje had hem nooit verteld dat ‘haar familie’ kansarme en vervolgde Ecuadorianen waren die zij de grens over smokkelde. Dat ze een geheim leven als vrijheidsstrijdster had waarin ze mensen een nieuw bestaan hielp opbouwen. Dankzij zijn onwetendheid werd Lucas uiteindelijk vrijgelaten. Zijn lichaam was stukgeslagen, zijn scheenbeen stak door zijn vlees, zijn h art was verscheurt. Hij was een gebroken man en wilde niet meer leven.   Dom Enriqe, een sinistere sjamaan, redde hem. Hij verzorgde zijn open wonden met Lalu, een plant die wonden dichtbrand alsof er pure alcohol op wordt uitgegoten. Lucas wist niet dat een mens zoveel pijn zou kunnen verdragen. Maar nog belangrijker was dat de sjamaan met vriendelijke ogen doch duistere krachten, zijn h art heelde. Hij doodde de oude Lucas door dagenlang met hem te praten en nieuwe levensinzichten te implanteren. Toen Lucas ontwaakte, was hij herboren. “Hij heeft mij onsterfelijk gemaakt,” vertelde Papa Lucas me terwijl hij alweer een dikke sigaar opstak, “Er kan mij niets meer gebeuren. Twintig jaar geleden is mijn lichaam gestorven. Ik ben hier niet. Mijn geest gaat waar hij wilt. Hij is vrij. Hij is niet gebonden aan mijn lichaam. Als je zoveel fysieke pijn hebt, kun je of zelfmoord plegen of doorgaan. Ik ging door. Ik hoor hier, in de jungle. Bij mijn volk. Het volk dat me pas na tien jaar aanvaardde. Hier wil ik sterven.” Terwijl hij dat met een brok in de keel vertelde, verdween zijn gezicht in een blauwgrijze nevel van sigarenrook. “Mijn tweede vrouw heeft mij uitgekozen. Ze verloor haar man, en mijn beste vriend, aan tuberculose. In een hallucinerend ritueel, vroegen we toestemming aan onze overleden p artners. Achteraf kon Virginia, mijn nieuwe vrouw, mijn ex-geliefde die ze nooit gekend had, tot in de kleinste details beschrijven. We kregen hun zegen. En inmiddels heb ik 11 kinderen en 38 kleinkinderen. Voor mijn volk ben ik Papa Lucas. Als Virginia sterft, zal ik niet verdrietig zijn. Ik zal dankbaar zijn dat ze zo goed voor me zorgde en nu van haar rust kan genieten. Ze zal er nog steeds zijn. Haar geest is onsterfelijk en ik zal nog net zo met haar kunnen praten als nu. Bij mijn eerste vrouw was ik nog niet zo ver. Nu praat ik met de geesten. Ik praat vaak met de ex-man van Virginia. Dan steek ik voor ons beiden een sigaar op, schenk twee borrels uit en vraag hem om raad.”

 

Maar nú is Papa Lucas weg. Zijn armen bengelen roerloos langs de houten bank waar de Indianen hem neerlegden. Ik sta er vanaf nu alleen voor. Waarom moest ik deze reis ook ondernemen zonder mijn vrouw Christine, mijn dochter Zonneke, de bakens in mijn bestaan? Tien dagen lang heb ik hun stem niet kunnen horen en ik mis ze nu nog intenser dan die ene eenzame nacht toen ik tegen de maan praatte en fluisterde “Sorry Zonneke dat ik zo ver van je weg ben. Huil toch niet. Ik zal altijd voor je zorgen. Altijd.”

 

Jij bent een aap

Ik dacht terug aan onze eerste avond in de jungle toen hij me had laten kennismaken met zijn   vriend Dom Enriqe.  Op voorhand had Papa Lucas me voor deze sjamaan gewaarschuwd. “Hij is geen lieverdje. Hij gebruikt zijn macht soms voor duistere zaken. Als je veel kennis hebt, kun je dat gebruiken maar je zult het ook misbruiken, altijd. Ik heb afstand gedaan van alle kennis, van alles wat ik wist, en dat was de meest wijze beslissing ooit. Ik weet niets. Dom Enriqe heeft me vaak gevraagd of hij me mocht opleiden tot sjamaan. Maar dat heb ik geweigerd. Het zou betekend hebben dat ik vier jaar lang met hem alleen door de jungle had getrokken. Hij zou me alle natuurkrachten geleerd hebben. Alle hallucinerende middelen die er bestaan, laten proberen en mijn visioenen voor me duiden. Maar ik wil geen kennis. Ik heb een vrouw. Als ik koud heb, kruipt ze tegen me aan. Als ik honger heb, geeft ze me eten.”

Instemmend had ik geknikt. Al na één dag oerwoud had ik geleerd dat rijkdom de plek is waar je met je vrouw en kind leeft. Die nacht biggelde er een traan over mijn wang bij de gedachte aan de weduwe van mijn broer die vier maanden geleden overleed. Hij zou nooit meer terugkomen van zijn reis.

Terwijl de zon snel onderging, strekte Papa Lucas zijn arm uit over het oerwoud. “Ik heb de mooiste en de grootste tuin van de wereld. Meer verlang ik niet.” Ik huiverde toen ik door het schemergroene oerwoud een gebogen schim ontwaarde, die op ons toeliep. Papa Lucas legde zijn hand op mijn schouder. “Je hoeft niet bang te zijn voor Dom Enriqe. Hij zal je geen kwaad doen omdat hij mijn vriend is. Hij zal je de steen tonen waarover je struikelt, die voor jou de muur is waar je tegenaan loopt.” Ik zag de contouren van Dom Enrique die als een roofdier tegen de paal van de hut zat. Zijn strenge gelaat flauw beschenen door een enkele kaars. Lucas porde me om hem uit mijn h art bescherming te vragen voor onze tocht. Dom Enriqe beduidde me met een krachtig handgebaar dat ik voor hem op de grond moest komen zitten. Met enkele samengebonden bladeren sloeg hij warme lucht rond mijn gezicht. “Je bent een aap,” grinnikte hij, “Jij weet altijd wat je vast moet grijpen. Je bent sterk. Je hebt mijn bescherming niet nodig. Je bent een goed mens, je hebt een goed h art.” Zijn woorden maakten me blij. Toen nam hij een flinke slok alcohol en sproeide die over me uit. Hij nam mijn beide handen vast, en begon erop te blazen als op een misthoorn. Tenslotte inhaleerde hij heel stevig van zijn zelf gedraaide junglesigaar en blies de donkergrijze walm langs mijn haar, nek, rug en handen. Wat later was de 79 jarige sjamaan, uitgeput. “Morgenochtend om zes uur moet je de rivier in,” had hij nog als laatste raadgeving gezegd, “met je hoofd onder water. Dan zal je niets gebeuren.” De man die bij 20 vrouwen meer dan 70 kinderen had, verdween in de zw artheid van de jungle om weer op krachten te komen.

Ik was die volgende ochtend de Amazone ingegaan. Nadat ik verrukt had gekeken naar het rijk geschakeerde groene bladerdek van de bomen, had ik proestend mijn hoofd onder water gehouden en me zielsgelukkig gevoeld. Roze wolken tekenden het begin van een tocht vol junglewijsheid af.

Nu op het eind van de reis had ik papa Lucas bij diezelfde, ogenschijnlijk idyllische rivier gevonden, als een levenloos lichaam. Zijn lange benen gewiegd door de sterke stroming van het water. Ik moest nu voor hem zorgen, zoals hij tien dagen lang voor mij als een vader had gezorgd.

Een erfenis van titanium heupen.

Ik zag weer voor me hoe hij op één van onze tochten met zijn mes in een boom had gekerfd. Uit de bast stroomden dikke druppels rood bloed. Sangria de Drago. Drakenbloed. Hij smeerde het boomsap toen liefdevol uit op de uitslag op mijn been. Uitslag die me al een jaar teisterde en nu door het drakenbloed na enkele dagen verdween. Lenig als een zw arte panter was hij, onvermoeibaar en geen seconde hield hij zijn mond. “Ik heb nooit insektenbeten,” zei Lucas terwijl hij hoofdschuddend naar het heuvellandschap van rode bulten op mijn arm keek, “ik ben niet in tegenstrijd met de omgeving. Ik ben één met de natuur. Ik ben in overeenstemming met deze wereld en de geestenwereld. Ik ben een Indiaan. Ik ben de jungle”.

Het oerwoud was voor hem een open boek waaruit hij me voorlas. Hij deelde zijn onmetelijke kennis over de toepassingen van elke boom en plant die we passeerden. Hij waarschuwde me voor de verraderlijke stroming van de Amazone rivier die we samen in een kano van balserhout bevoeren. Lachend vertelde hij hoe hij ooit door zijn eigen roekeloosheid omsloeg en keihard beukte tegen de onder het water verscholen rotsen. Hoe zijn heupen kapot geslagen waren en hij in België zijn huis had moeten verkopen om zich een nieuw paar titanium heupen aan te schaffen. “Hoogmoed en arrogantie worden in de jungle altijd bestraft,” zei hij met een grijns. “Maar de mens is sterk. Het lichaam kan alles als je één bent met de natuur. Je wordt hier twee keer begraven. Na de eerste begrafenis worden je botten twee jaar later opgegraven en krijgen ze een definitieve rustplaats. Ik heb Virginia gezegd dat ze het titanium dat ze na die twee jaar zal vinden, moet verkopen. Dat zal haar een mooi fortuin opleveren.”

Nu zou dit fortuin misschien sneller geïncasseerd worden, dan Papa Lucas had durven vermoeden. Mijn h art had stil gestaan toen ik zijn uitgetelde lichaam op de oever had gevonden. Zijn ogen gesloten, zijn gelaat getergd. Geen spoor van leven. “Papa Lucas,” schreeuwde ik, “Papa Lucas, wat is er gebeurd?” Maar Papa Lucas antwoordde niet.

Al wat er is, is hoop en energie

Vanmiddag nog had ik hem aangetroffen op de kookplaats bij de geblakerde ketel die stond te koken op het vuur. Getrouw hield hij de wacht bij de Ayhuasca lianen die zeven uur moesten doorkoken om de toverdrank te maken die ik vanavond zou drinken. Ayhuasca van precies de goede leeftijd. “Als hij te oud of te jong is, dan is hij bedrieglijk. Hij moet net volwassen zijn. Precies zo oud dat hij de aap dronken maakt…” Vannacht zou hij het Ayhuasca ritueel met mij delen. Het zou het hoogtepunt van mijn reis zijn. Het was de belangrijkste reden dat ik naar hier was gekomen.

Hij had me verbitterd toegesproken bij de brandende boomstronken. Hoewel het nog vroeg op de middag was, had hij al menig glas Chitcha, een sterke drank met 50 % alcohol, achterover geslagen. “Ik moet alcohol drinken om dicht bij je te komen,” had hij uitgelegd, “anders ben ik bij mijn volk en heb je niets aan mij. De Indianen zouden me uitlachen als ze hoorden welke woorden ik gebruikte om hun wereld voor jou te openen.. Het zijn evidenties die ik je verklaar. Jíj verkeert in een staat van dronkenschap daar in de Westerse wereld. Jij ziet alles wazig. Ik moet drinken om me in jou te kunnen verplaatsen. Het doet me pijn dat ik je morgen weer naar die wereld zal zien vertrekken die ik achter me heb gelaten. Het is een monster dat je zal pijnigen en opvreten. Presteren, stress, consumeren. Wanneer je daar bent, zul je na vijf minuten al mijn lessen vergeten zijn. Ik durf te wedden dat je nu niet eens meer weet wat ik je tien minuten geleden vertelde.” Stamelend had ik geprobeerd zijn woorden te herhalen. De lessen van Papa Lucas. Vaderlijk had hij me gadegeslagen. Ik kende deze meewarige blik van hem. Dat gezicht dat me steevast deed denken aan een kruising van twee Vlaamse zangers; de kin van Raymond van het Groenewoud, en de lange zw arte lokken en stem van de charmezanger Guido Belcanto. Van deze laatste was ik in mijn vroege jeugd de manager geweest. Maar tegelijkertijd was hij ook mijn papa. Papa Belcanto die me inwijdde in de donkere krochten van de mannelijke ziel. Nadat ik uitgestotterd was, zei papa Lucas: “Jij bent een schrijver. Je houdt van boekenwijsheid. Maar zodra je iets hebt opgeschreven, verandert het niet meer. Een boek is gestolde kennis. Wat is de zin daarvan, Geert? Alles is verandering. Zelfs “Het boek der Veranderingen” is een contradictie. Hoe kan iets nog veranderen als het in een boek staat? Ze hebben me vaak gevraagd een boek over mijn leven te schrijven. Maar dan is het weg. Dan ligt het vast. Ik hou het bij de mondelinge traditie.”

Natuurlijk was ik gekwetst geweest door zijn harde, dronken woorden. In het schrijven had ik de afgelopen jaren de vervulling van mijn bestaan gevonden. Nooit eerder had ik zo duidelijk gevoeld waarom ik hier op aarde was dan toen wanneer ik de moed had gehad alle schepen achter me te verbranden en voor het schrijverschap te kiezen. Mijn boek “De Kabbalist” had vele mensen geraakt. Dagelijks kreeg ik mailtjes van lezers die zich door mijn boek geïnspireerd wisten, die het boek in hun h art sloten. Dit sloeg papa Lucas me nu uit handen. Ik begreep wel dat mijn boek hier in de jungle van weinig betekenis was. Hoogstens goed om het hout mee brandend te krijgen. Ik was verward. Toen ik de kookplaats verliet, zei hij: “Ik zie je niet als dwaas. Ik kijk niet op je neer. Je bent een mooi mens. Ik voel je energie. Je geeft me hoop. Je hebt het geprobeerd. Je hebt je met open h art overgegeven aan de jungle en aan mijn volk. Hoop en energie is alles wat er is.”

 

Vannacht zal je geesten ontmoeten

Terwijl ik zijn woorden opgeschreven had in de hangmat van mijn hut in het Indianendorp van de Quichua-indianen waar ik nu al een paar dagen logeerde, was papa Lucas blijven doordrinken bij het knisperende vuur. Meer dan zijn gezonde lichaam kon verdragen. Hij moest op stap gegaan zijn en het oversteken van de rivier moest zijn laatste kracht hebben gekost. Hoog boven ons cirkelden vier zw arte gieren met kromme bekken. Ik hield mijn hand bij zijn neus maar voelde geen warme adem. Ik legde mijn h art op zijn borst maar voelde geen h artslag. Ik was overstuur. Ik zou het toch niet op mijn geweten hebben dat papa Lucas zich uit verdriet om mij doodgedronken zou hebben? Eerst mijn broer, en nu enkele maanden later Papa Lucas? Zoveel dood kon ik niet verdragen.

Snel was ik terug naar het indianendorp Coery Wharmy (Gouden Vrouw) gelopen en had met handen en voeten betoogd dat ik papa Lucas had gevonden. Toen de Indianen papa Lucas zagen liggen, keken ze ernstig. Maar wat later schoten ze in de lach. Het was niet de eerste keer dat ze papa Lucas zo zagen. Hij was in een dronken coma, stelden ze me gerust, en ze tilden hem op. Ze legden hem te rusten in de dichtstbijzijnde niet bewoonde hut. “Die zien we niet meer terug voor morgenavond,” maakten ze me duidelijk. De aanvankelijke geruststelling dat papa Lucas nog leefde, sloeg al snel om in een andere onrust. Hoe moest het dan met het Ayhuasca ritueel vannacht? Papa Lucas zou me toch begeleiden en de woorden van de sjamaan voor me vertalen?

“Ik hoop dat je een glimp van de andere werkelijkheid zult opvangen wanneer je Ayhuasca gebruikt,” had Papa Lucas me ingewijd, “Je zult loskomen van je lichaam. Je zult in een andere dimensie stappen. Misschien zul je geesten ontmoeten.”

Een gevecht op leven en dood.

Ik probeerde mezelf gerust te stellen met de gedachte dat Lucas me verteld had dat sjamaan Bernardo, die me de drank zou toedienen, een ‘goede’ sjamaan was. Ik trof hem in de gitzw arte hut waar slechts één kaarsvlammetje flakkerde. Tussen hem en mij stond een maatbeker gevuld met een groene, drassige brei. Het distillaat van de lianen die 7 uur hadden gekookt.. De hele dag had ik gevast voor dit ritueel en me geconcentreerd op mijn ‘vraag der vragen’. “Voor je de drank inneemt, zal je deze vraag voorleggen aan Bernardo en hij zal helpen je in je visioenen een antwoord te vinden. Ayhuasca is een negatieve drank. Hij hoort bij de zw arte geesten. Maar wat je met het antwoord doet, is aan jou,” had Lucas gezegd. Ik was woedend op hem. Als een kind dat zich verraden voelt door zijn vader. Net deze nacht had ik Papa Lucas toch meer dan anders nodig? Maar toen herinnerde ik me zijn woorden: “Ik ben net als de wind. Wil je mij in je hand vangen, dan heb je niets. Maar als je mij inademt, dan heb je mij van kop tot teen.”

Nooit heb ik zoiets afschuwelijks gedronken als de Ayhuasca. Na tien minuten begon de drank te werken. Een onpasselijke misselijkheid. Een lichaam dat ballast werd en niet meer zelfstandig kon functioneren. Virginia had me naar mijn hut begeleid. Daar had ik de hele nacht roerloos gelegen terwijl zij voor de open deur de wacht hield. Zodra ik mijn ogen dicht deed, gleed ik in die andere werkelijkheid waar Papa Lucas me zoveel over verteld had. De eerste die ik er ontmoette, was mijn negen jaar oudere broer. Maar zijn geest was niet vrij, zoals ik voor hem had gehoopt. Hij zat gevangen in een drassige modderklomp en smeekte me om hem te bevrijden. Zijn aanvankelijke dankbaarheid sloeg echter al snel om in wraak. Zijn negatieve zijde gunde mij het geluk niet dat mij op aarde te beurt viel. De onmetelijke liefde van mijn vrouw en dochter, het succes van mijn boek. Hij wilde mij aan zijn kant hebben. Laten wonen in de wereld der geesten.   Laten ervaren wat hij verloren had. Hij wilde me in zijn werkelijkheid aan de andere kant trekken. Hij joeg op mij en af en toe zag ik mezelf, zoals ik vaak gelezen had over bijna-dood ervaringen, boven mijn lichaam zweven en was er getuige van dat mijn h artslag en ademhaling weg viel. Met kracht moest ik ‘mijn geest’ terug in mijn lichaam trekken. Op andere momenten voelde ik dat ‘zijn essentie’ in mij probeerde te dringen. Dat hij als een parasiet zich vast wilde zuigen aan mijn levenskracht om weer in ‘deze wereld’ te leven. Net zoals Papa Lucas de planten voor onze voeten had weggehakt moest ik de navelstreng tussen hem en mij hardhandig doorhakken. In gedachten bouwde ik een ei van gouden licht dat net groot genoeg was om Christine, Zonneke en mij in te beschermen. Door deze schaal van liefde zou hij nooit kunnen breken, wist ik. Uiteindelijk, na een gevecht dat een nacht lang duurde, had ik hem verslagen. Toen de Ayhuasca eindelijk uitgewerkt was, voelde ik me zielsgelukkig. Ik had het boycotten van mijn eigen geluk en succes definitief verslagen. Ik was nu klaar om ten volle te genieten en bevrijd van een ballast om mijn pad te vervolgen. Papa Lucas grijnsde toen hij mijn verhaal hoorde. “Deze nacht moest je als man alleen doormaken. Dit gevecht moest je alleen leveren. Je hebt de moed gehad je eraan over te geven. Nu pas kunnen we afscheid nemen. Het ga je goed daar in de wereld die jij beschaafd noemt. Dag, Papa Geert…”

    

10 lessen van Papa Lucas

1) Ik maak me nooit zorgen over morgen want ik weet toch niet wat er morgen is? Jij leeft in een illusie. Jij plant en kijkt vooruit en geniet daardoor nooit van het moment. Wij geven alleen aandacht aan wat er nu is. Als ik mijn vrouw zeg, dat we morgen ontbijt nodig hebben, snapt ze dat niet. ‘Wat is morgen’ vraagt ze dan.

2) Ik hou van schoonheid en kijk eens hoe verwend ik ben; ik ben omringd door schoonheid. Hier mag je alles willen, want uiteindelijk krijg je alles.”

3) Hier zijn mensen nooit moe. Wij kennen geen mentale inspanning. Stress sloopt je. Hier ken je alleen fysieke moeheid. Je hebt hier veel minder slaap nodig omdat alleen je lichaam moet verkwikken.”

4) Als je hier genoeg hebt, is het goed. En als er niet genoeg is, dan gaan we wat doen. ’s Ochtends vragen wij ons af; gaan we er tegenaan of gaan we feestvieren? Als we genoeg te eten hebben, gaan we feestvieren

5) Hier doen we alles samen. We praten samen, eten samen, doen samen onze behoeftes en bedrijven de liefde in elkaars bijzijn. Wij hebben geen deuren. Waarvoor zouden we die nodig hebben? Om open en dicht te doen?

6) Wie zich niet nuttig maakt in deze samenleving, en niet het beste van zichzelf aan de stam geeft, wordt uitgesloten

7) De andere wereld is net zo werkelijk als deze. Net als dromen, die zijn voor mij net zo reëel als wat jij de werkelijkheid noemt

8) Westerse mensen worden van drie dingen chagrijnig in de jungle. Als ze niet goed kunnen slapen, niet goed kunnen eten, en zich niet goed kunnen wassen. Daarom probeer ik altijd voor deze drie basisbehoeftes te zorgen voor mijn Westerse gasten

 
9) Hoe maak je een god, als niets boven alles staat? Alles hoort bij elkaar. Er is geen god. Alles is één. Er is niets wat geen geest heeft, dus hoe zou god kunnen bestaan?”

10) Wij beoordelen mensen op hun energie. Als ze een goede energie hebben, sluiten we ze in ons hart. Mensen met slechte energie, negeren we. Energie is alles wat er is 
 

Geert Kimpen ontmoet Paulo Coelho

Toegevoegd op 15-07-2008 om 20:22

Lef, lef en nog eens lef! Stel, je hebt een schrijver die je mateloos bewondert. Bij­voorbeeld; Paulo Coelho. In momenten van ver­twijfeling vind je in zijn boeken de moed om er weer voluit tegenaan te gaan. "Gooi je vleugels in de wind!" (Paolo Coelho)

Stel, je hebt een schrijver die je mateloos bewondert. Bij­voorbeeld; Paulo Coelho. In momenten van ver­twijfeling vind je in zijn boeken de moed om er weer voluit tegenaan te gaan. Door hem herinner je je dat elk mens op de proef gesteld wordt bij het najagen van zijn dromen. Maar ook, dat elke droom geleefd moet worden. Dat je leven een legende is. Een boek met een spannende plotlijn. Zoals het leven van die schrijver zelf leest als een avonturenroman. Dat ook hij op zijn bek gaat maar steeds weer recht krabbelt.
Stel nu dat je een paar weken gaat herbronnen, in pakweg Portu­gal, na een jaar hard werken. Bovenin je koffer leg je natuur­lijk zijn boeken. Zoals de zon en het water je lichaam zullen opladen, zullen zijn boeken je geest weer zuiveren. En op een van die vakantiedagen loop je chagrijnig door de stra­ten van Lissabon. Want je was net te laat op de afspraak waar een gids je zou oppikken voor een geleide wandeling. Plots krijg je een hartstilstand. Je staat oog in oog met Paulo Coelho. Hij grijnst je toe vanuit een etalage van een boekhan­del. 'Dit kan niet waar zijn.', denk je. Het is ook niet waar. Het is een zorgvuldig uitgesneden kartonnen Coelho. Vanaf dan valt het je op dat hij in elke boekenwinkel staat. Overal omringd door stapels van zijn nieuwe boek 'Veronica decides to die'. Een boekhandelaar vertelt dat hij in de stad is. Hij geeft je het nummer van de uitgeverij. Je belt en vraagt of hij lezin­gen geeft.

'Wil je hem spreken?' vraagt zijn publiciteitsagente. Je bent stomverbaasd.
'Morgen? Om half twee?' Shit! Je kunt niet. Want dan ga je naar Fatima, de bede­vaartsplek waar Maria aan drie herderskinderen verscheen.
'Overmorgen dan?' Twee dagen later schudt je hem je klamme hand in de lobby van het Tivoli-hotel. "Please call me, Paulo.", zegt hij met Zuiderse zwierigheid. Zijn zachte bruine ogen nodigen je uit hem te volgen naar de lege bar.
Terwijl je achter hem aan loopt en je verwondert over zijn kleine paardestaartje, stamel je "Thank you, I am Geert.”

Hij biedt je een sigaret aan maar genereus wil jij daar een sigaar tegenover stellen. Alleen, het doosje valt uit je natte handen. Als een Tai Chi meester kruipt Coelho sierlijk over de grond om jouw sigaartjes te verzamelen.
Je denkt: 'Shit! De man, die wereldwijd goed is voor alleen al 30 mil­joen verkochte boeken van zijn hit De Alchemist, zit geknield aan je stinkende vakan­tieschoenen!'
Hij blijft langer onder dan normaal want zijn blik rust op je zwarte tas.
"Heb je mijn boeken in het Nederlands bij je?"
"Ik ken geen Portugees.", verontschuldig je je.
"Ik zou ze willen tekenen." Hij is gek, denk je. Hij vist een beduimeld exemplaar van 'De weg naar het zwaard' uit je tas en liefkoost het.
"Ken je die boekhandel in Amsterdam? Op het eind van een straat, op een hoek. Er staat een standbeeld." Je roept   met veel te luide stem "Athe­neum!".  
"Ja!"

Trots wis je het zweet van je voorhoofd. "Daar kwam ik regelmatig toen ik in Amsterdam woonde. Ik droomde dat ooit mijn boeken daar te koop zouden zijn. Enkele jaren terug was het zover. Mijn boeken stonden daar in de rekken. En nu heb jij ze gewoon bij je..." "Er staan er nog hoor...", probeer je een grapje te maken.

Hij lacht als een roofdier en sluit dan zijn ogen. Zijn ge­dachten glijden twintig jaar terug in de tijd. "Singel 83. Het Brouwershotel. Een van de oudste hotels van Amsterdam. Ik vervloekte mijn hele spirituele gezoek. Als God bestaat dan moet hij in elk geval niet bij mij zijn, dacht ik. Ik was het zat. Het werd me te ingewikkeld. Te moeilijk. Het was januari 82. Ik was 35. Toen ontmoette ik in de coffeeshop van dat hotel mijn meester. J." J. Ritman, jubel je, inspirator van de Bilbiotheca Philosophi­ca Hermetica, de Amsterdamse bibliotheek waar ook Umberto Eco zijn research deed voor “De Naam van de Roos”! "Nee, nee helemaal niet. Mijn meester heeft helemaal niets klassieks over zich. Hij is zo'n echte typische bestuurder van een bedrijf. Ik had van tevoren ook een heel ander beeld bij een 'meester'. Hij wil trouwens niet dat ik hem zo noem. Hij werkte voor Philips. Hij is nu enkele jaren met pensioen. Hij is een hele wijze man." Vertel mij wat, denk je.

Door Coelho's oeuvre heen is J. ook een beetje jouw meester geworden. Je herinnert je hoe hij Coelho initieert in de Orde van R.A.M. Vroeg hij nu maar of je wist waar R.A.M. voor stond. Achteloos zou je antwoorden: 'Tuurlijk. De R staat voor rigor oftewel kracht en regnum, konink­rijk dus. De A staat voor amor, liefde en agnus, lam en de M staat natuurlijk voor misericordio, barmhartigheid en mundi, de wereld.’ Je zou, alsof je er zelf bij geweest was, herinne­ringen opha­len aan die avond dat Paulo ingewijd zou worden tot Meester. Maar dat feest ging mooi niet door. "Ik geloofde toen dat je aan de ene kant uitverkorenen had en aan de andere kant, nou ja, de rest zeg maar. Ja, ik had nogal een elitaire blik op de wereld." Paulo had dan ook het zwaard moeten weigeren toen J. het hem aanbood in het ritueel. Toen Paulo integendeel gretig zijn handen uitstak, stampte J. het uit zijn handen. Het ritueel werd afgelast.

J. gaf hem toen een opdracht die zijn leven zou veranderen. "J. stuurde me op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Daar leerde ik dat de wijsheid niet ergens in het hogere gezocht moet worden. De wijsheid is te vinden in het gewone leven tussen de gewone mensen. Ik leerde daar om die tekenen te herkennen die dagelijks op je pad komen. Tijdens die pel­grimstocht ben ik veranderd.   Dat kwam omdat ik me zelf toe­stond om te veranderen. J. had gelijk toen hij zei: 'In die pelgrimstocht zal je het leven zelf ervaren en dat is waar het om gaat, ervaring. Dat kun je niet leren op academisch ni­veau.'
Na Santiago was ik bereid te betalen voor mijn dromen. Einde­lijk geloofde ik dat ze mogelijk waren." Hij bladert door 'De weg van het zwaard' waar hij zijn tocht in beschrijft.

'Don't ever follow the manual', schrijft hij er voor jou in. Met dit 'dagboek van een magiër' debuteer­de hij op 40 jarige leeftijd. "Je kunt niet geloven hoe lang het geduurd heeft voor dit boek begon te lopen. Of neem nu deze..." Hij grist 'De Alchemist', zijn tweede boek, uit je tas. "Dit was een complete flop toen het uitkwam. Het verkocht slechts 900 exemplaren. Mijn toenmalige uitgever zei: 'Ik kap ermee. Ik wil dit niet langer uitgeven. Hier heb je het contract terug. Probeer maar een andere gek te vinden.’ Als je levensdroom altijd schrijven geweest is, komt dat keihard aan. Dan ga je eindelijk je legende leven en dan...

Ik herinner me nog dat ik als kleine jongen aan m'n ouders vertelde dat ik schrijver wilde worden. Ze dachten dat ik gek was. Een dwaas. Wie zou er in godsnaam in Brazilië van het schrijven kunnen leven! En ik geloofde hen.
Maar op dit punt in mijn leven geloofde ik hen niet meer. Ik wist dat er geen weg meer terug was. Ik zou nog liever sterven dan te vluchten. Sterven is tenminste een onderdeel van het leven. Dus ik dacht niet na. Ik had zelfs de tijd niet om te twijfe­len of ik wel zou lukken.   Ik deed wat ik te doen had; een andere uitgever zoeken. En dat lukte..." En hoe! De Alchemist kwam in 150 landen in 61 talen uit. Warner Brothers kocht de filmrechten. Madonna noemt het haar lievelingsboek. Er bestaan Franse symfonieën, Broadway musicals en Turkse toneelversies van. En ook jij bent kapot van het verhaal van de schaapherder die droomt over een gouden schat aan de voet van de piramide. Ook jij waande je in de oase van de woestijn waar hij de alchemist ontmoette. Ook jij werd verliefd op Fatima die water bij de bron kwam putten. Ook jij trok verder omdat je eerst je schat moest vinden.
Je denkt aan het motto van het boek 'Als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt.’ Ondertussen schrijft hij in jouw boek 'Pay the price of your dreams'. "Waarom denken mensen toch dat het onmogelijk is om hun eigen legende te leven? Het is toch tragisch als je je strikt aan de regels van wat wel en niet hoort, houdt! Had iedereen maar het lef naar het kind in zich zelf te luisteren. Het jongetje in je onthoudt altijd wat je droom was. Maar soms is zijn stem­me­tje gesmoord.

Pas door mijn pelgrimstocht te wandelen, hoorde ik hem weer klaar en duidelijk. Ik werd weer enthousiast en dat is het beste wat je kan overkomen. Alsof je dagelijks met God aan tafel zit en je als een kind zo blij je verhalen aan hem vertelt.
Natuurlijk hangt er ook een prijskaartje aan. Alles in het leven heeft een prijs. Maar je kan toch veel beter je porte­monnee opentrekken voor iets wat alles voor je betekent in plaats van voor een kleurloos bestaan? Want betalen zul je.
Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik wel erg voordelig uit ben.

Want wat kost mijn schrijversschap me nu? Goed, ik moet heel veel reizen over 4 continenten terwijl ik daar niet altijd zin in heb. Er zijn dagen dat ik vijf keer dezelfde vraag zit te beantwoorden. En als het dan ergens gezellig is, word ik weer ergens anders verwacht. Of ook het spreken op academische conferenties valt me heel moeilijk. Ik ben daar veel te verle­gen voor.

Maar kom zeg, ik zoek daar gewoon mijn evenwicht in. Dat vraagt alleen wat discipline. Ik hou wel van feesten, van dronken worden en het laat maken. Maar toch gaat gewoon de wekker om 7 uur om te beginnen werken. Zo kan ik blijven doen wat ik het liefste doe; schrijven." En dat is precies wat je zelf ook zou willen doen; schrijven. Het geeft je hoop dat hij er pas op zijn veertigste mee begon­nen is. "Dat is de kracht van mijn boeken, denk ik. Dat ze hoop geven. Toen ik de "De lessen van don Juan" van Castaneda las, gaf mij dat ook hoop. Kon ik ooit maar zo'n oude indiaan ontmoeten die mij in het leven inwijdde, dacht ik. Dat gaf me kracht. De sensatie van 'je bent niet alleen'.

Krijg ik uiteindelijk zo'n pragmaticus als meester! Nou ja, De Traditie is dan ook hele­maal geen geheim genootschap of iets occults ofzo. Je zou ons kunnen vergelijken met een sociëteit van sigarenliefhebbers. Maar in plaats van over sigaren hebben wij het over de symbolische aspecten van het leven en de natuur. De universele symbolen die je in elke religie terug vindt en die de geschiedenis overstijgen. De Traditie bestaat uit een kleine groep mensen uit de katholieke kerk die zich zelf R.A.M. noemen.

Dat katholieke ligt voor mij voor de hand. Dat stroomt in het bloed door mijn aderen. Maar ook katholiek in de betekenis van dat je je eigen verantwoordelijkheid hebt. Dat je niet klakke­loos achter een priester aanloopt. Iedere meester heeft vier leerlingen. Of tenminste leerlingen, er zijn vier mensen die ik aanspoor om bepaalde taken te ondernemen. Zoals J. het als taak ziet mijn spirituele zoek­tocht richting te geven. Hen het leven of universum uitleggen, kan ik niet. Maar door bijvoor­beeld een pelgrimstocht te maken, ervaren ze hun eigen univer­sum. Niet door studie. De pretentie om iets te onderwijzen dicht ik me zelf niet toe. Ik ben verre van perfect. Ik rook en drink en eet vlees; eigen­lijk doe ik alles wat politiek incorrect is. Ik ben een krijger, weet je wel, geen wijs man." Maar wel een aandoenlijke krijger, weet je, terwijl hij alweer in je zwarte tas graait. Een krijger die net zo onhandig, ongeduldig of angstig kan zijn dan jij zelf. Eerder een antiheld. Eentje die graag zijn vrouw meeneemt op zijn spirituele avonturen omdat zij beter kaart kan lezen. Iets te vrijmoedig geworden, vraag je hoe belangrijk zijn vrouw nu eigenlijk voor hem is.
Hij gooit je exemplaar van 'Aan de oever van de Piedra huilde ik', op het zwart marmeren tafelblad. Je schrikt je wezen­loos.

Terwijl hij er nog net 'Love is the road' in geschreven had. Dan gooit hij zijn gespierde armen, met links de tattoo van een vlinder, de lucht in en slaat vervolgens zijn schrijvers­handen voor zijn ogen. Domme vraag ook, denk je bang. "Als... en dat is een woord wat ik niet vaak gebruik maar als ik haar ooit zou moeten missen dan zou ik niet weten wat te beginnen. Zij is het allerbelangrijkste in mijn leven. Met haar kan ik discussiëren, met haar kan ik vechten, ik ben gek op haar! Acht jaar zijn we getrouwd nu. En elk jaar op 31 december gaan we naar Lourdes. Ook dit jaar. Er is een heel groot feest in Rio en pas op, ik hou van feesten, maar de overgang die wil ik met mijn vrouw vieren. Samen geknield in de grot waar Maria verscheen. Samen bidden. Dat is een moment van devotie en van hoop. Dankbaar zijn voor de zegeningen van ons leven. Samen in de stilte en in de koude. Ben jij wel eens in Lourdes geweest?" In Lourdes niet maar je meent wel indruk te kunnen maken met dat je gisteren in Fatima geweest bent waar Maria versche­nen is aan drie herderskinderen. Sterker nog, ditmaal is het jouw beurt om in jouw tas te graaien en er een Portugees boek uit te halen dat je daar voor hem kocht. Over Santa Teresa. “Hoe wist jij dat ik..."

Hij haalt zijn portemonnee boven. Nog voor je grootmoedig kunt zeggen 'No, no, it is a present' toont hij je twee bidprentjes. Een van Maria. En een van Santa Teresa. "Santa Teresa.", mompelt hij. Het klinkt als de zachte aanhef van een lied. Maar de liedjes die Coelho in zijn jeugd schreef waren minder vroom, weet je. Hij vormde een team met de Braziliaanse ster Paul Seixas en ze noemden zich de 'Alter­native Society'.   In hun liedjes verborgen ze duivelse bood­schappen. Het getal ven Het Beest 666 klonk als een sinistere mantra op de achtergrond. "Op dat moment geloofde ik dat het me succes en fortuin
bracht.

Ik was me er niet van bewust dat ik een donker pad zonder ethische waarden volgde. De 'Alternative society' was wel een soort van geheim genootschap. Ik was verteerd door egoïsme." Het legde hem geen windeieren. Als 27 jarige was hij miljo­nair en zong heel Brazilië zijn hits. Liedjes die indirect opriepen om een wereld te creëren waar de sterken bediend zouden worden door de zwakken en de enige wet was dat je je verlangens bevredigde. "Heb je wel eens cocaïne gebruikt? Nee? Hoe dan ook, zo voelde het. We dachten dat we alles controleerden, dat we handelden in dienst van iets hogers. Het Beest? Maar het was een illu­sie. We controleerden juist niets." In zijn boek 'The Valkyries' beschrijft hij hoe hij tot dat inzicht inkomt. Het Beest komt zijn prijs innen op het toppunt van zijn muzikale roem. Urenlang reciteert hij onder het stromende water van zijn douche vergeten gebeden als echo van zijn jeugd. "Ook in het donkerste woud is God altijd aanwezig. De sensatie van dat te ervaren is minstens zo sterk als cocaïne. Laat ik het zo zeggen; dat is 'the real thing’. Zoals Coca Cola. Die andere extreme uitwassen zijn vals. Maar God, die is, die is genereus, genadig, mededogend."

De volgende dag was zijn muziekcarrière over. Een tele­foontje van CBS meldde zijn ontslag. Zonder opgave van rede­nen. Het zou hem vaker overkomen, weet je uit The Valkyries.   Iedere keer wanneer hij zijn zaakjes bijna voor elkaar had, werden ze hem ruwweg uit handen geslagen. J. geeft hem een opdracht om die vloek te breken. "Ik ging naar de Mojave woestijn in Los Angeles. Ik ben altijd erg zelfdestructief geweest. Ik geloofde niet dat ik geluk of liefde of succes verdiende. Dus iedere keer glipte het ook net op het laatst uit mijn handen. In de woestijn heb ik dat verbond tegen mezelf verbroken. Ik zelf was steeds mijn grootste vijand. Het gevaar zat steeds in mij zelf, niet ergens buiten. In de woestijn heb ik m'n bescherm­engel ontmoet en met hem gewed dat ik nooit meer in die val zou trappen.

Tot op de dag van van­daag heb ik me daar aan gehouden. Kijk, deze ring herinnert me dagelijks aan die weddenschap." Hij toont je de ring met twee om elkaar heen kronkelende slan­gen   die de motor rijdende vrouwelijke apostel ook herkent in zijn boek. Zij helpt hem zijn engel te vinden. "Ja jammer, dat The Valkyries nog niet in het Nederlands verschenen is. Het ligt mij nauw aan het hart. Maar ja, je mag niet vergeten dat mijn boeken nog maar sinds 94 internati­onaal uitgebracht worden.
In mijn nieuwe boek 'De Zahir’ dat al wel in het Nederlands verschenen is, vertel ik meer over hoe ik uiteindelijk succesvol werd en het prijskaartje dat daaraan vast hing.”" Hij neemt een Portugese versie van dat boek en schrijft er een onleesbare Portugese opdracht in terwijl hij je aanspoort nog een laatste vraag te stellen. Die heb je wel. Of hij nog een advies heeft voor een jonge man met een droom? "Ja natuurlijk; lef, lef en nog eens lef! Breek de regels. Volg nooit de uitgestippelde paden. Probeer wat anders te doen ook al vertellen mensen dat je gek bent. Fuck off! Iedereen is toch gek? Gooi je vleugels in de wind. Natuurlijk zal je lijden. Maar betaal die prijs. Alles wat je dromen kunt, is mogelijk. Volg gewoon je pad. Dat is het enige wat je te doen staat." Hij schudt je de hand die niet langer klam is. Dan geef hij je zijn visitekaartje.

"Aarzel niet om me op te zoeken als je in Rio bent.", zegt hij, "Ik herken veel in je." En met vlinders in je buik, dartel je over de trappen van het Tivoli-hotel.   Je gooit je vleugels in de wind en je weet dat alles moge­lijk is. Van koffie drinken met je lievelingsauteur op vakantie tot... alles wat je maar dromen kunt.