Inhoud

Spread the Word

Quote

"On the seashore of endless worlds is the great meeting of children."
--Rabindranath Tagore

Bewust Shoppen

Toegevoegd door Roxane Catz op 07-12-2007 om 00:00

Vraag me regelmatig vertwijfeld af hoe al die vrouwen - waaronder menig vriendin - het iedere dag toch weer flikken om zo goed gecombineerd en nonchalant gestyled ten tonele te verschijnen. Alsof ze allemaal een personal shopper hebben die hen ook nog eens iedere ochtend sms’t wat ze aan moeten trekken.

Ik weet natuurlijk heus wel dat dit niet zo is en ook dat de meeste onder hen minstens één tot vier (en zelfs één met zés!) kinderen hebben, waarvoor ze zelf eerst nog eens leuke kleren moeten kopen en er daarna ook nog eens voor moeten zorgen dat ze die in de juiste combinette dragen, zodat de hele familie ( ja want manlief wordt ook niet vergeten) eruit ziet alsof ze iedere dag zo uit de laatste Living zijn ontsnapt. Vrolijk lachend en wel. Pfffffff....Ik heb alleen maar een man, die geheel self supporting is en een hond die het grote geluk heeft altijd in hetzelfde vachtje te mogen ronddartelen. Tussen het honduitlaten, mijn deadlines, afspraken én boodschappen door probeer ik ook wel eens te shoppen, maar het lúkt me gewoon niet. En als het me dan een keer lukt, zijn mijn maten meestal uitverkocht of zit er gewoon niets bij wat ik leuk vind. Echt vrolijk word ik er dus niet meer van. Terwijl je mij vroeger nergens blijer mee kon maken.

Maar soms, wanneer mijn laatste beha het zelfs heeft opgegeven, kan ik er niet meer onderuit en begeeft ik me wederom en met behulp van de nodige pufjes ‘Rescue Remedy Spray’ in zo’n fijne lingeriezaak alwaar ik me - met het zweet op m’n rug en verstand op nul - in de diverse modellen wurm. Of zoals afgelopen lente toen ik met mijn ‘cadeau-dochter’ (stiefdochter klinkt zo naar) voor het eerst van m’n leven een weekendje Rome deed. Me vergapend aan al het uiterlijk vertoon. Van de grote beelden, gebouwen en pleinen tot de óp en tóp geklede mensen. Zelf ben ik dus ook niet meer zo van de mode. Tegenwoordig ben ik al blij als ik überhaupt ben aagekleed! Meestal in spijkerbroek, gympen/Uggs en t-shirt met – wanneer wat frisser – een gek vestje ofzo.

Maar goed, waar was ik gebleven? In Rome, alwaar ik tussen de vele winkels in een soort van Italiaanse variant van de Zara (of is dat juist Italiaans?) belandde. Zo’n winkel met té veel van alles en met nóg meer mensen. Toen ik er direct net zo hard weer uit wilde lopen, hield Eef, m’n cadeau-dochter, me vast en drukte een beige, soepel leren jasje in m’n handen. Hélemaal iets voor mij, vond ze. “Pas het nou eens even!” drong ze aan. En ja hoor, ze had zowaar gelijk! Elegant en tegelijk ook wel stoer, paste het om mijn nu niet écht Italiaanse afmetingen tóch als het schoentje van Assepoes!En dat ook nog eens voor slechts € 130,--. Ik was de koningin te rijk! Ook later thuis gooide ik hoge ogen bij al mijn vriendinnen. “Jeetje, Rox, wat zie jij er leuk uit!” Ja, dat krijg je, als je dan ineens een keer iets anders aan hebt. Van de weeromstuit droeg ik het toen iedere dag en kocht zelfs mijn lieve, meest modieuze vriendin – die een week later naar Rome ging – mijn jasje ook. En nog wel in een veel leukere en betere kleur die ik natuurlijk weer over ‘t hoofd had gezien. Prachtig grijs-blauw, zo’n kleur die het bij mij zeker langer had overleefd. Want mijn weliswaar off-white jasje was inmiddels wat morsig geworden en na enkele weken gewoon smerig. Hij (of zij?) kon écht niet meer. Zelfs de mevrouw van mijn persoonlijke stomerij Powders kon mij niet meer helpen. ‘Wassen met ordinaire shampoo in de wasmachine’ was haar advies. Zo gezegd, zo gedaan en het resultaat was niet eens zo gek, ware het niet dat mijn kekke Italiaanse jasje helaas een forse Hollandse maat gekrompen was. Nog een keer geprobeerd om er leuk mee voor de dag te komen, maar nee.

Zo komt het dat ik nu ineens weer bewust aan het winkelen ben. Op zoek naar een vergelijkbare variant van mijn Roomse aanwinst, die inmiddels zielig gescheurd in mijn kast hangt. “Niet weggooien, hoor!” drukte mijn ‘mode- vriendin’ me nog op het hart. “Ik kan het goed gebruiken en maak er zo weer iets leuks van!” Hoe ongelukkiger kon ik nog worden?

Maar vandaag, toen ik van mezelf maar weer eens een poging moest wagen, kreeg ik ineens een idee. Hoe heette die Franse modewinkel ook alweer die zo’n twintig jaar geleden , toen ik net in Amsterdam kwam wonen, helemaal hipperdepip was? Anja G? Alice D? Carla V? Nee.....Ja: Agnès B! Dat was het! Bij haar kocht ik destijds mijn állermooiste mode-accessoire èver, namelijk een leren jasje! Hét leren jasje dat ieder zichzelf ook maar een beetje modieus respecterend vriendinnetje in die tijd aanschafte. Het was péperduur (wel zo’n 500 gulden!), maar ach dan at je maar een paar weekjes wat droog brood. Dat deed je nog in die tijd. Het jasje is jaren meegegaan totdat ook dit was verworden tot een vormeloos vodje, dat ik waarschijnlijk heb weggegeven heb aan mijn mode-vriendin, die er toen al raad mee wist.

Vandaag ging ik dus weer op zoek naar die hippe Franse Agnès B. van destijds en kwam tot de verrassende ontdekking dat die winkel gelukkig nog bestond en zelfs geen verfspatje veranderd was. Er waren nog steeds geen andere klanten en het leek net alsof ik ook nog werd geholpen door dezelfde verkoopster met hetzelfde Franse accent dat na al die jaren er kennelijk nog niet beter op was geworden. Of ze nog steeds van die mooie leren jasjes verkochten, wilde ik van haar weten. De verkoopster knikte en liep naar achteren. Hoopvol wachtte ik af en moest bijna lachen toen ze ermee terug kwam. Ze waren net zoals de rest onveranderd en domweg gedateerd. Dat zag ik zelfs! Toch probeerde ik ‘die ene van toen’ nog even aan. Het zag er niet uit! Té hard en té glanzend leer, té kort, té wijd met zo’n asymmetrische sluiting die nog steeds niet aansloot! Hoe was dit mogelijk?!? Het was ook niet eerlijk, want waarom worden al mijn eindelijk-perfect-ontdekte mascara’s, lippenstiften en beha’s wel altijd heel gemeen plotseling uit ‘dé collectie’ genomen, waardoor je het spoor weer helemaal bijster bent en weigert Agnès B. haar ooit-heel- leuke-jasjes ook maar een beetje te ‘up-daten’!?

Ik keek naar mezelf in de spiegel. Was ik nu boos op het jasje, op Agnès of op mezelf? Ik wist het eerlijk gezegd niet. Maar toen ik op het prijskaartje keek, wist ik het wel. Ruim 1.100,-- euri!! Bijna 5 keer zo duur voor hetzelfde, maar echt niet meer modieuze jasje! Was Agnès nu helemaal gek geworden!

Alhoewel....Agnès kan natuurlijk ook niet anders. We zitten nu eenmaal allemaal gevangen in de euro-gekte. Want ik blijf me erover verbazen hoe die Euro ervoor heeft gezorgd dat we half zo rijk zijn geworden (of twee keer zo arm, t’is maar hoe je het bekijkt), dat alle prijzen ruim zijn verdubbeld, maar dat de Kalverstaat nóg drukker is en iedereen met de dag koopzieker lijkt.

Agnès heeft zich in ieder geval - ondanks alle modegrillen – op dat gebied niet gek laten maken en is rustig haar eigen ding blijven doen. Ik mag die Agnès eigenlijk wel, maar ga toch nog even op zoek naar een leuker jasje. Ik denk dat ik ’t zelf maar ontwerp.

“Roxane C.”

« terug