Over God en vrienden

In gesprekken met vrienden, die ik soms zo graag wilde uitleggen wie ik ben , hoe het in mij werkt, heb ik vroeger wel eens gevraagd:”Geloof jij in God?” als start van een gesprek daarover.Dan krijg je dus Ja of Nee als antwoord. Maar ga ik er aan voorbij dat God met ons hoofd nooit te snappen valt. God kun je bij wijze van spreken alleen maar voelen met je hart. Dus door in zo’n gesprek het hoofd van de ander aan te spreken. door God God te noemen, en daarmee in een hokje te plaatsen, had ik mezelf al op grote achterstand gezet, in mijn wens om duidelijk te maken hoe ik het ervaar.

Ik zelf ben me zo bewust van het feit dat er een energie is , die ik God noem, dat Engelen bestaan, dat ze met ons communiceren, dat ze ons helpen. Dat we een beschermengel hebben, dat we gidsen hebben die ons bijstaan. Dat we in de verschillende stadia van onze persoonlijke ontwikkeling verschillende engelen en gidsen bij ons hebben.Dat we nooit helemaal alleen zijn, ook al voelt dat soms zo.Ik kan ze ook gewoon horen, al moet je je daar niet bij voorstellen dat ik een eigen telefoonlijn met ze heb. Ik hoor woorden, zinnen, en ook muziek.

Er zijn “meesters” onder de wezens die ons bijstaan in ons leven op aarde. Grote leraren zoals Jezus, Boeddha, Maria en anderen.
Ook deze wezens maken contact met ons, spreken dat deel aan dat verbonden is met de lessen die de meesters ons kunnen en willen leren.
Ik heb Engelen gehoord en gevoeld-hun liefde- en soms maakte me dat zo ultiem verdrietig omdat door die liefde en schoonheid te voelen, ik wist wat ik miste.

White Eagle (een leraar van uit de wereld van het licht, bekend geworden in 1936 via Grace Cooke) heeft wel eens gezegd dat als we de volledige kracht, liefde en schoonheid van de engelen zouden ervaren we niet meer op aarde zouden kunnen leven omdat we verscheurd zouden worden door heimwee, en ik snap dat wel omdat ik die heimwee gevoeld heb. Niet in die mate waardoor ik hier niet meer zou kunnen leven, maar wel zo diep dat ik er intens door geraakt werd.Het raakt iets wat niet in woorden uit te drukken is.

Ik heb wel eens aan God gevraagd of ik hem beter mocht leren begrijpen, of hij mijn begrip van hem wilde verruimen, en ik voelde, tot mijn blijdschap dat er meteen op gereageerd werd. Ik gebruik nu het woord Hem, trouwens, maar zie God meer als een Hem/Haar combinatie. Met een mannelijk en een vrouwelijk aspect, waarbij we nu zelfs in een tijd leven waar het vrouwelijk aspect van God meer naar voren komt dan het Mannelijke aspect.

Het is zo’n sterk aspect van wie ik ben , dat ik God beter wil snappen, kennen, voelen, ervaren. Het raakt zo de kern van mijn hele wezen , dat ik me daar soms heel alleen in voel staan als ik mijn geliefden probeer uit te leggen welk pad ik bewandel en merk dat ze weliswaar veel om mij geven, maar daar niets mee hebben. Ik wil het soms zo graag delen; het gevoel. Zonder woorden het liefst, van hart tot hart.

Maar ik heb me gerealiseerd dat door God in een hokje te stoppen voor mijn vrienden, om ze het te laten begrijpen , ik alleen maar verder weg ging bij mijn eigen hart.
Het is voor mij soms erg moeilijk om mijn gevoel in woorden uit te drukken. Maar op dit vlak al helemaal. Ik probeer dan ook op te houden het in woorden uit te drukken die uit mijn hoofd komen.

Om die reden worden dan ook verschillende benamingen gebruikt: De bron, Zijn, Spirit en andere . Eckhart Tolle noemt het Be-ing,  zijn , en waarschuwt ons , leert ons ook, om niet ons hoofd aan te spreken,omdat zodra we voorbij gaan aan ons hart, we onmiddellijk weg gaan bij het begrijpen met ons hart.   Dat als we God in woorden proberen te vangen dat we ons zelf meteen al te kort doen in het  ervaren.

Nog een pijnlijk aspect is dat mijn leven diepe dalen gekend heeft en ik soms te horen kreeg dat ik , het spirituele wezen die ik ben, een toevlucht zocht in het geloven in God. Dat deed me zo ongelofelijk veel pijn. “als je je straks wat beter voelt, ben je er minder mee bezig”

Boos maakt het me soms ook om te voelen dat ik mezelf wil uit leggen omdat ik voel dat ik zo graag wil dat mijn vrienden me begrijpen en ik soms bang ben om ze te verliezen als ik mijn hart laat zien.

Ik heb in mijn vroege jeugd geleerd om mijn ware ,eigen, gevoelens te verbergen; en dat als ik ze liet zien aan anderen ik letterlijk en figuurlijk alleen kwam te staan. Nu ben ik inmiddels zo ver dat ik ondanks die oude gevoelens van in de steek gelaten worden als ik mijn ware gezicht laat zien, toch het risico neem,maar ik vind het nog wel spannend.
Het is mijn indigo natuur van woordeloze communicatie die lijnrecht tegenover de realiteit staat waarin mensen woorden gebruiken om zaken van het hart uit te leggen.

Ik weet dat ik er nooit minder mee bezig zal zijn, want het is wie ik ben. Een spiritueel wezen. Me bewust van de energieën om ons heen.

Het is waar mijn kracht en liefde vandaan komt. Uit de bron.