Inhoud

Spread the Word

Quote

"On the seashore of endless worlds is the great meeting of children."
--Rabindranath Tagore

Over het belang van religieuze symbolen

Toegevoegd door Katinka Hesselink op 29-07-2010 om 16:40

Ik gaf mijn eerste lezing voor een erg klein gezelschap: een aantal van de leden van de Groningse loge van de Theosofische Vereniging. Ik was ongeveer 19 en studeerde, officieel, scheikunde. Een van mijn medestudentes was mee gekomen. Mijn voornaamste boodschap was, die avond, dat symbolen vooral gezien moesten worden als beginpunt voor overweging en meditatie. Geen enkel symbool had maar een betekenis. De betekenis van symbolen moest worden gevoeld en van meerdere kanten benaderd. Met andere woorden: het proces was belangrijker dan elk antwoord. Mijn medestudente scheikunde zei na afloop: ze wilden alleen weten wat de betekenis van de symbolen was, en hoorden niet dat je zei dat ze hun eigen betekenis moesten vinden. Ze had geen ongelijk.

Tenslotte is het heel gewoon: willen we niet allemaal liever antwoorden dan vragen? Doen we kruiswoordpuzzels niet om de vreugde van het af hebben? In feite zijn kruiswoordpuzzels een lange serie van vragen die, binnen de context van de puzzel, maar een juist antwoord hebben. De enige mensen die ik ooit ontmoet heb die lang met vragen kunnen rondlopen zijn wetenschappers. Leraar na leraar heeft me verteld dat het bij het schrijven van een wetenschappelijk paper niet gaat om het vinden van het juiste antwoord. Of zoiets. Ik heb ze nooit echt geloofd. Tenslotte heb ik nooit een wetenschappelijk paper gelezen dat niet eindigt met een antwoord op de oorspronkelijke vraag – zelfs als de vraag veranderde tijdens het schrijven.

En toch: die houding van vragen is belangrijk, ook als het om symboliek en spirituele groei gaat. Stilstaan is dodelijk. Denken dat je het antwoord weet is een garantie om nooit verder te komen. Om die reden was ik blij te merken dat Sri Krishna Prem en Sri Madhava Ashish (ik noem ze verder samen Ashish) in hun ‘Man the Measure of All Things‘ veel ruimte nemen om uit te leggen hoe men om dient te gaan met de symboliek in De Geheime Leer en religie in het algemeen.

Wie mij kent, weet dat ik van feiten hou. Ik hou van het gevoel het antwoord te kennen. Ik heb ook de neiging mijn meningen nogal sterk te uiten. Ik hoop wel dat ik van gedachten verander als ik er achter kom dat ik het fout had, maar verder ga ik niet. Toen ik 19 was aan de andere kant, was ik ondergedompeld in niet weten. Ik zat in een proces van mediteren op symbolen, ze visualiseren en nadenken over getallen en hun relatie tot symbolen. Ik deed precies wat ik mijn mede logeleden vertelde te doen. Naast mijn eigen intuïtie was De Geheime Leer mijn voornaamste bron van inspiratie. Uiteindelijk ben ik toch tot conclusies gekomen over wat ‘een’ betekent, en ‘twee’ enzovoorts.

Ik kan dat gevoel nog oproepen, van ondergedompeld zijn in gevoel, gedachten en niet weten. Het lijkt op het gevoel dat hoort bij het wakker worden uit een droom die in je hoofd blijft hangen en de hele dag bij je blijft.

Ashish verwijst ook naar dat gevoel. Op p. 29 citeert hij Jane Harrison die zegt: ‘Ook die mist van de vroege ochtend moeten we niet zien als een schadelijke mentale mist, als een teken van ziekte, zwakheid, bewegelijkheid. Het is noch verwarring noch zelfs synthese; het is eerder als het ware een protoplasmische volheid en kracht nog niet gearticuleerd in de vormen van hun uiteindelijke geboorten … Het is noodzakelijk deze primaire eenheid van ideeën in het oog te houden, niet te zien als verwarring.’ (Jane Harrison, Prolegemena to the Study of Greek Religion)

Blavatsky gebruikt veel symbolen in haar Geheime Leer. Ashish merkt terecht op dat ze vaak verschillende symbolen gebruikt voor het zelfde (p. 32). Om die reden zijn er leraren die bij het bestuderen van De Geheime Leer lijsten maken van alle symbolen en de leerlingen bij elk symbool associaties op te schrijven, in voorbereiding op het boek. Dit is waarschijnlijk een goede methode, omdat het het denken helpt zich van zichzelf bewust te worden. Daarna De Stanzas te lezen kan het effect hebben dat Ashish als doel aan het hele boek toe schrijft: “Niet om analytische kennis van het discursieve denken (manas) over te brengen, maar de gevoels-kennis van de intuitie (buddhi).” (p. 30) “ De intellectuele logica van ‘B is of A of niet-A’ moet worden overstegen wil de werkelijkheid in haar totaliteit begrepen kunnen worden. Voor dit doel zal men ondervinden dat het archaische symbolische denken, met haar vloeibaarheid en schijnbare vaagheid, een onmisbaar instrument is.”

Vanuit dit perspectief wordt het duidelijk dat de tegenstellingen in de oude geschriften er niet zijn om overheen te praten – ze moeten onder ogen gezien en zijn een bron voor meditatie. Omdat … ze de spiegel zijn van ‘ De diepe en donkere emotionele krachten van die kant van onszelf die we beschrijven met ‘gevoel’ in plaats van ‘denken‘. (p. 31) Dit verwijst duidelijk naar een soort Jungiaans begrip van onze psyche en onze relatie met het universum. Inderdaad gaat Ashish door te zeggen dat “ Nu, als altijd, zijn die concrete symbolen de werkelijke en echte taal van onze psyche, en, of we nu zoeken naar kennis van het macrocosmische universum of van het microcosmische zelf, we moeten contact maken met die meesteres Psyche voor kennis van de gevoelskant van het leven. Zonder dit zullen onze overpeinzingen even ongebalanceerd zijn als een wereld die geen nacht kent, geen donkere helft van de maancyclus, en geen zuidelijk pad van de zon in de winter, maar alleen het schaduwloze licht van de MidDag aan de evenaar.”

Dit stuk heeft me rond gebracht – na 14 jaar van studie van theosofie, wetenschap en wereldreligie, ben ik nog steeds van mening dat de uiteindelijke betekenis van symbolen primair ervaren moet worden – en dat elke interpretatie in woorden een beperkte afspiegeling is van de werkelijke betekenis.

Oorspronkelijk gepubliceerd op spiritueel blog Overpeinzende: http://www.overpeinzende.nl/2009/religieuze-symboliek/ met online gesprek.

« terug